Hani yalanım yok bilirsin sen
Saçının teli yere düşse
Üç kere öper alnıma koyardım
Sevda tam kalbe düşmüşse
Hani yalanım yok bilirsin sen
Hani öylede ölümsüzdü yaşananlar
Deli dolu geceler durgun sabahlar
Böyle bir sevdadan sonra aşka
Karaktersiz olanlar yeniden başlar
Hani öylede ölümsüzdü yaşananlar
Şimdi balkonda sigarlar duman duman
Gökyüzünü bir bulutlar bir ay süslüyor
Ne verdiyse hepsini geri alırmış zaman
Yanaklarına ılık bir gözyaşı süzülüyor
Şimdi balkonda sigarlar duman duman
M. İlhan Genç
Elimde hâlâ yanan bir sigara varken yenisini yaktım.
Bu küçük, saçma eylem aslında her şeyi özetliyor: İnsan, anlamsızlığı yaşarken bile bir sonraki anlamsızlığa uzanır. Bitmemiş bir acıyı taşırken yeni bir acıyı davet eder. Sartre'ın dediği gibi, "insan özgürlüğe mahkûmdur" — ama bu özgürlük çoğu zaman elimizdeki dumanı görmezden gelip yeni bir ateş yakmak biçiminde tezahür eder.
Soldaki parmaklar hâlâ sıcaktı. Sağdaki kibrit henüz sönmüştü. İkisi arasında geçen o bir saniye — ne biri ne diğeri, ne geçmiş ne gelecek. Sadece iki duman, birbirine bakmadan yükselen.
Belki de varoluşun özü budur — tükenmekte olanı bırakmadan önce yeni bir tükenişe başlamak. Çünkü insan durduğunda kendisiyle yüzleşmek zorunda kalır. Ve bu yüzleşme, iki sigaranın aynı anda yanmasından çok daha yakıcıdır.
Duman dağılır. Ama seçim kalır.
Hep kaçıp, yeni bir adım atarken
Dibine kadar çileye batıp çıkarken
İçine atıp atıp, yoluna basıp giderken
Su gibi akıp geçer zaman
Gökyüzü ve sigara
Ve yalnızlık ve Tanrı
Nereye baksam imtihan
Nereye baksam apayrı
Ses gürültü kalabalık ve tenhalık
Şu kedi balkondan düşmez mi?
Köpek yorgun ve aç ve kimsesiz bulutlar
Tanrı bulutlara emir veriyor ağlayın diye
Ortalık Tanrı kokuyor
Sigaradan iki nefes artarda
Duman ve yağmur bir oluyor
Ve sağanak yağmurda bir köpek ıslanıyor
Sessizce bekliyor
Ağzı açık...
