Gönlünüzde olanı gönüllere dökemezseniz işte şu karşıdaki kuru odun gibi ne gölge eder ne de yemiş verirsiniz.
Yavaş yavaş ölmenin adına 'yaşamak’ denmişti.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Atatürk'ün Son Sözüyle Bitirelim Kitabı
"Arkadaşlar gidip Toros dağlarına bakınız, eğer orada bir tek yörük çadırı görürseniz ve o çadırda bir duman tütüyorsa, şunu çok iyi biliniz ki bu dünyada hiç bir güç ve kuvvet asla bizi yenemez."
Mustafa Kemal ATATÜRK.
Sayfa 300
İnsan kaç yaşına gelirse gelsin anasını özlüyordu. Hem de çok özlüyordu. Dizine başını koymak, saçlarının arasında parmaklarını hissetmek istiyordu. Yaşı yoktu insanın. Anası ölen biri hep çocuk kalıyordu. Ben de öyleydim. Anama hasret küçücük bir çocuktum.
Koluma girmiş, bana yardım etmişti. Ne kadar uzun zaman olduğunu düşündüm. Ne kadar uzun zaman olmuştu birinin bana dayanak olmadığı, ne kadar uzun zaman. Oysa insan, insan isterdi yanında. Ve insan muhtaçtı, en çok da bir başka insana. Düştüğünde kaldıracak, elinden tutacak, dayanak olacak birini isterdi. Sevindim o an. Yanımda biri var diye sevindim.