son istasyon, son gar, son otobüs
son durak, son mekan, son acı...
ömrümüzün sonları nerede anne?
kırılan yarı kırık düşlerimiz ve oyuncaklarımız
belki bir gün döner diye sevmeyi bırakmadığımız son sevgili
nerede anne? doğurdun da içine terk ettin yalnızlıkların
düş dolu odalarda sonları beklerken
çürüttüm gonca gülümü anne
hazanlara bıraktım baharlarımı
tek tek gittiler sevdiklerimiz
soldu yüzümüzdeki tebessümler
gonca gülümüzü yitirdik vuslatsız akşamlarda
Yitirildik Anne
Yitirdik Anne
...
Hüsnü Bala
Onbeş sene önce felsefeyi bilmeden felsefeyle tanıştım. Açıkçası kelime mânâsı bile bana yabancı geliyordu. Onca yıldır sadece yolda olduğumu biliyorum. Yol ise eve gidiyor, evim nerede onu bilmiyorum, fakat yaklaştığımı hissediyorum. Artık tek istediğim beynimde akan milyarlarca nöron biraz durulsun da az dinleneyim, yolda hiç durak görünmüyor.
Reklam
Hz. Hâcer
Bu zamana kadar hep Hz. İbrahim'in teslimiyetinden bahsettim ve derin bir tefekkür içerisindeydim. Bu gecede Hz. Hacer'in teslimiyetinden bahsetmek istiyorum.
"Rabbişrahlî sadrî. Ve yessir lî emrî. Vahlul ukdeten min lisânî. Yefkahû kavlî."
Bu yazıya Bakara Sûresi'nin 216. Ayetini okurken derya deniz daldım. Direkt Hz. İbrahim ardından Hz. Hacer'i düşünerek devam ettim..
Hz. Hacer’in teslimiyeti, "Allah bilir, siz bilmezsiniz" ayetinin eylem halindeki en zarif ve en sarsıcı karşılığıdır. Onun hikayesi, bir kadının tek başına çölün ortasında kucağında bir bebekle rasyonel aklın iflas ettiği yerde ilahi ilme nasıl yaslandığını anlatır.
Hz. Hacer’in bu ayetle olan bağını şu üç durak üzerinden derinden hissedebiliriz:
1. Zihnin Sustuğu An: "Allah mı Emretti?"
Hz. İbrahim, Hacer’i ve küçük İsmail’i hiçbir hayat belirtisi olmayan Mekke vadisine bırakıp arkasını dönüp giderken Hacer peşinden koşar ve o soruyu sorar: "Bizi hiçbir ekinin bitmediği, kimsenin yaşamadığı bu yere bırakmanı sana Allah mı emretti?"
Hz. İbrahim "Evet" dediğinde, Hacer’in cevabı egonun ve korkunun tamamen tasfiye edildiği andır: "Öyleyse O bizi zayi etmez."
Buradaki teslimiyet, "Benim aklım buradaki tehlikeyi, susuzluğu ve yalnızlığı görüyor (benim bilgim) ama eğer Allah burayı seçtiyse benim görmediğim bir hayır vardır (O'nun bilgisi)" demektir.
2. Say: Çaba ve Ümit
Hacer, "Allah bilir" deyip bir kenara çekilip beklememiştir. Safa ile Merve tepeleri arasında yedi kez gidip gelmesi (Say) insanın kendi sınırlı bilgisiyle elinden gelen gayreti göstermesidir.
İnsanın Bilgisi: "Bir su bulmalıyım, bir kervan görmeliyim."
Allah’ın İlmi: Su, Hacer’in koştuğu tepelerde değil, İsmail’in topuklarını vurduğu, hiç beklenmedik o kurak toprağın altındadır.
Hacer tepelere
ENGELLİ DOĞUMLAR ADALET Mİ?
❗️Tanrı’yı yok sayıp O’nu suçlamak…
Bir bebek engelli doğunca, ateist öfkeyle soruyor:
“Bu nasıl Tanrı, nerede adalet?”
[Bu serzenişi bir ateist sitede okudum]
Oysa kendi penceresinden bakınca ortada ne suç var ne de suçlu:
➤ “Doğa böyle işledi… Genetik hata oldu... Şanssızlıktı...”
— Hepsi bu.
Çünkü Tanrı yoksa:
— anlam yoktur
— adalet yoktur
— teselli yoktur
Sadece soğuk bir biyoloji vardır.
Çünkü,
— Evrim merhamet bilmez.
— Genetik sistem “hak” gözetmez...
Peki o zaman şu çelişki nedir?
❗️Hem Tanrı’yı yok sayacaksın,
❗️hem de O’nu adaletsizlikle suçlayacaksın!
Bu, itiraz değil;
ihbar ya da izah
ı.
gelmeyeceğim nahide, bağışla
yıl olmuş bin dokuz yüz bilmem kaç
saçımın sakalımın tarihi geçmiş
yüzüm benzemiyor artık kimlikteki fotoğrafıma
miadı dolmuş bir plak çalıyor salonda
hangi bardaktan su içsem dilime
ekşi bir şarap tadı çarpıyor
badanası yeni yapılmış bir evde kız olmak kolay tabi
unutmak kolay davayı, kavgayı ve kargaşayı
fakat izah edilmiyor her şey
üstüne tütün basılmış bir yaraya
beyazıt meydanı ne zamandır boş mesela
arap kağıdı hala ucuz ama
harmana eski ihtimamı göstermiyorlar
oysa ne uzun meseledir
bir çiftliyle duman olan memleket
ne çetin uğraştır asgari devrimden
allah gibi korkan devlet
fişlenmek pahasına yumruğunu
cebine sığdıramayana
bağışlanmış düşük bütçeli bir mektep gibi
müfredattan taşıyor aklım şimdilerde
sen bana bakma
Reklam
Reklam