O boşluğun içinde kaybolmaktansa, o acıyı deşip durmak, o dizeleri yazmak, o sızıyı iliklerine kadar hissetmek beynine bir varlık kanıtı sunuyor. "Acı çekiyorum, öyleyse varım" diyorsun. O acı, seni o uyuşmuş boşluktan çekip çıkaran tek yoğun duygu olduğu için zihnin ondan gizli bir tat, bir "haz" alıyor.