Öfkeyle, ruhunu acıtan düşüncelere şimdi kızamıyordu, aklına gelen her
düşünceyi anlamaya çalışmak, analiz etmekten başka ne için vardı ki insan? Kızmak, inkâr etmek, öfkelenmek düşüncenin zehriydi. Gelişimin engeliydi. Anlamalı, kabullenmeli, sakince analiz etmeliydi.
Hataları büyüktü. Düşündükçe ölümü özletecek güçteydi yaptıkları, yaşadıkları, yaşattıkları. Değerli her şeyi kirleten, ezen, cezalandıran hatalar... Ama Deniz’in dediği gibi, çatlama cesareti gösteren herkesin yapabileceği hatalardı bunlar... Duru kendi içine bakmaya ancak şimdi hazırdı, içerde yüzleşeceği şeyden çok korksa da.