İnsanlık halinin gülünçlüğü üzerinde düşünmek, derin zavallılığımızın farkına varmak, alay etmek ve merhamet etmek. Merhamet kendi ile diğerleri arasındaki farkı ortadan kaldırır, merhamet insanı cömert kılar.
Anladım ki bedenim narin bir gemiydi: eğer onu suçla yüklersen batar, eğer vazgeçerek, cömertlikle, kendimi unutarak yükümü hafifletirsem beni iyi bir limana götürürdü. Sonuçta anladım ki eskiden ben bir insan değil, sadece az kıllı, düz dilli, iki ayaklıydım; insanlık yolun sonunda görünüyordu. Uzaktı, bir hedefte. İnsan olmayı başarabilecek miydim?