Umudunuzu yok edecek kadar yaralamış olamazsınız kendinizi. İyilik tohumlarınıza rağmen kötü olmanıza, kötülük tohumlarınıza rağmen iyi olmanıza şaşırmayın. Tuba da zakkum da sizin için.
Fakat şairin elinize tutuşturduğu kâğıdı sesiniz titremeden okumak zorundasınız, çünkü hâlâ elinizde "olmak." "Bütün mesele" buysa kadife perde çekilmeden yüzleşmelisiniz kendinizle.
Bencilliğin, hırsın ve gücün cehenneme çevirdiği bir dünyada "insan"a ulaşmadan nefes almak mümkün olmayacaktı.
"Mutlu insanla kendinden hoşnut insan arasındaki farka dikkat çekmekteydi "Yalnız gezer", "Çok az mutlu insan gördüm, belki de hiç, ama kendinden hoşnut birçok insan gördüm," diyerek. Doğrusu herkes için bir teselli olabilirdi bu. Kendini hoşnut kılacak bahaneleri arar hatta üretebilirdi insan, yeter ki insan onuru zedelenmesin."
"İyilikler bir süre sonra yükümlülükler haline geliyor, kendisine iyilik yapılan kişi bunu sınırsız bir hak olarak ömür boyu bekliyor, zincir koptuğunda velinimetini bağışlamıyordu. Zorunluluğun baskısının gönüllülüğü yaraladığını fark eden Rousseau, ancak erdemin yönlendirmesiyle yapılan iyiliklerin insana haz verebileceğini söylüyordu."