"Nazan Bekiroğlu Nar Ağacı kitabında şöyle diyor; “ne zaman unutur gibi olsam olmuyor. unutmak istediğim şeyin tam ortasındayım..” aslında birçoğumuz unutmak istediğimiz şeyin tam ortasında değil miyiz?"
Bir tek cümle. Bütün ırmakların yönü işte o zaman değişiyor. Çünkü bu cümle,gayrimümkün zannettiklerimin, tahayyülümün sınırlarının dışında kalan bütün hayallerimin mümkünler faslında durduğunu ilk kez gösteriyor bana. Mümkün! Öyle olmasa bana "ne zaman?" diye sormazdı. Kalbim çatlayacak
"Bu kadar zaman yetiyor ona güvenmem için. Çünkü sevdim ve ben kalbiyle yaşayanlar zümresindenim."
Aslında hepimiz öldürülmüştük sadece bedenlerimiz toğrağa gömülü değildi..
Nasıl Yaşamak?
Çocukluğundan uzaklaştıkça hayatı değersizleşiyor, her hatıra yeniden ve daha farklı yaşanabilirmiş gibi çırpınıyordu önünde. "Yokuş aşağı inerken tırmandığını sanmak," bu olsa gerekti. İyi zamanlarım dediği günlerin hakkını veremediğini düşündü İlyiç ve "Belki gerektiği gibi yaşamıyordum ben," diye geçirdi içinden. Sonra bu düşüncenin açacağı yaradan korkarak, "Ama neden öyle olsun! Her şeyde gerektiği gibi hareket ediyordum..." diye susturdu kendini. Sonra ölümcül soruyu fırlattı kalbine: "Peki şimdi istediğin nedir. Yaşamak mı?" Soru burada bitmedi fakat. "Nasıl yaşamak?" diyerek ikinci hamleyi yaptı İlyiç. "Ya bütün hayatım, yaşadığım bilinçli hayat gerçekten gerektiği gibi değil idiyse!"
