Bu ara çok huzursuzum
Nezaketen insanların üstüne kusmak istiyorum
"Neyin var?" deme, sadece yüzüne susmak istiyorum
Gözüme bak, saçlarıma
Peşin sıra otur omurgalarıma
Yemyeşil bahçemde yangınlar gördüm
Gözlerinle konuşup da dokun damarıma
Uzaklaşmak için içmek
Bakarken göz çukurlarına düşmek
Kıskanılacak bi' pahada gülüşmek
Uzaktan uzağa sevişmek
Bi' masal kahramanı olduğunu tahmin etmeliydim
Ya da kalbinin üzerinde "kırılabilir" levhası taşımalıydın
Boğulmak suya düşmek anlamına gelmez, zira kimse bir balık için “boğuldu” demez; halbuki balık havada boğulur. Demek ki boğulmanın asıl anlamı, sana ait olmayan bir yerde kapana kısılmaktır.
Reklam
Fikir hırsızlarını biliyorum.
İlham alınması elbette güzel bir şeydir; düşüncenin düşünceyi beslemesi, bir cümlenin başka bir zihinde yeni bir kapı aralaması kıymetlidir. Ancak ilham ile kopyalamak arasında ince değil, oldukça belirgin bir çizgi vardır.
Doğrudan yazdıklarımın sahiplenilmesi hoş değil. Çünkü hırsızlığın her türlüsü, adı ne olursa olsun, emekle arasına mesafe koyar.
Paylaşımlarımda yer alan “(A.K.A.)” ibaresi, o cümlelerin şahsıma ait olduğunu ifade etmektedir. Açıkçası cümlelerimin peşine düşmek, onların güvenliğini sağlamak ya da kim nerede kullanmış diye nöbet tutmak gibi bir niyetim yok.
Çünkü biliyorum ki bir metnin kelimeleri kopyalanabilir; fakat onu doğuran düşünce, yaşanmışlık ve bakış açısı kopyalanamaz.
İlerleyen zamanlarda yayımlanacak kitabımda bu satırların çok daha geniş hâlleriyle karşılaşacaksınız. O gün geldiğinde hangi cümlenin nereden doğduğu da zaten kendiliğinden anlaşılacaktır.
Ben yazmaya devam edeceğim. ✍️
Çünkü bazı insanlar başkalarının cümlelerini taşır, bazıları ise kendi cümlelerini inşa eder.🧠🫀
Aradaki fark, zaman geçtikçe daha net görünür.(a.ka)👣
Firâz-ı zirve-i Sînâ-yı kahra yükselerek
Oradan,
Oradan düşmek ölmek istiyorum
Cevf-i ye's âşinâ-yı hüsrâna...
Titrek
Parıltılarla yanan mesâ-yı mezbaha-renk
Dağılırken suhûr-ı üryâna,
Firâz-ı zirve-i Sînâ-yı kahra yükselerek
Oradan,
Oradan düşmek ölmek istiyorum
Cevf-i ye's âşinâ-yı hüsrâna...
Kanlı bir gömlek
Gibi hârâ-yı şemsi arkamdan
Alıp sürükleyerek,
O dem ki refref-i hestîye samt olur ka'im
Ve bir günün dem-i âlâyiş-i zevâlinde
Sürüklenir sular âfâka şu'le hâlinde
O dem ki kollar açar cism-i nâ-ümide adem
Bir derin sesle "haydi" der uçurum,
O dem,
Firâz-ı zirve-i Sînâ-yı kahra yükselerek
Oradan,
Savt-ı ümmîd-i kalbi dinlemeden
Cevf-i hüsrâna düşmek istiyorum.
Ahmet Haşim
Reklam
Reklam