Zaten yaşam dediğimiz şeyin kendisi de öylesine sıkıcı, aptalca ve kirli ki... Yutuyor insanı. Çevren tuhaf kişilerle dolu, baştan aşağı tuhaf kişilerle. Onlarla birkaç yıl birlikte yaşayınca da, farkına varmadan tuhaflaşıyorsun sen de. Kaçınılmaz bir yazgı bu.
Eğer âşıka yok olmak ve ölmek ve yahut da aşk yolunda canını feda etmek düşüyorsa; artık aşk için: "Yaşam pınarından ab-ı hayat içmektir" demeleri boş bir söz olmaz mı?