Tuğba
@dxtub
Kelime haznemiz bozulmamış gibi duruyordu ama kullandığımız içi boş sözcükler, derdimizi anlatmaya kalktığımız an, korkunç çelişkilere düşürüyordu bizi. Sonunda bu tartışmalara gözlerimizi kapattık. Nasıl bir araya getireceğimizi bilemediğimiz taşları yerinde bıraktık. Neden söz ettiğimizi kesin çizgilerle ifade etmekten çekinerek topluluktan söz açıyorduk, ama aslında hiçbir şey söylemiyorduk.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanın özgürlüğü ile ilgili öğütler vermeye devam ettik. Özgürlüğümüzü, başkalarına zarar vermediğimiz sürece kullanılacak belirsiz bir izin olarak kabul ettik. Bunun bir anlamı yoktur, çünkü dünya üzerinde bir başkasını ilgilendirmeyen tek bir hareket bulunmaz. Bir asker olarak kendimi yaralayacak olsam beni kurşuna dizerler. Kimse yalnız değildir. Kim kendini birlikten çekip çıkarsa o topluluğa zarar verir. Üzgün olan, başkalarını da üzer.
İnsanların birbirine eşit olduğunu söylemeye devam ettik. Ama insanı unuttuğumuz için kendi söylediğimizi kendimiz bile anlayamaz olduk. Eşitliği neyin üzerine oturtacağımızı bilmedigimiz için varlığı bile belli olmayan önerilerde bulunduk, ki bu önerileri nasıl yerine getireceğimizi bilemedik.
İnsanı unuttuk yavaş yavaş, ahlakımız yalnız bireyle uğraşır oldu. Kimse başka bir kişiye karışmasın istedik. Taşların her biri, ötekilere zarar vermeden yerinde kalmalıydı. Ve şimdi de her taş tek ve yalnız...
Yeni bir şey keşfettiğim yok ama derin bir uykudan uyanır gibi, bir süredir görmekten vazgeçtiğim şeyleri görüyorum.