Elif

İnsanlar birlikte kaçarlar çünkü kaçmanın en iyi yolu budur.
Sayfa 55
Reklam
Kolektif öldürme karşısında duyulan tiksinti yakın tarihlidir ve abartılmaması gerekir. Günümüzde herkes, gazeteler aracılığıyla kamuya açık idamlarda yer almaktadır. Ancak başka her şey gibi, bu da eskiden olduğundan daha rahattır. Güven içinde evde oturur ve yüzlerce ayrıntının içinden bize özel bir heyecan verenleri seçip dikkatimizi onlara yöneltebiliriz. Her şey bittikten sonra yalnızca onaylarız ve keyfimizi kaçıracak hiçbir suçluluk duygusu hissetmeyiz. Ne verilen idam hükmünden ne idam bildiren gazetecilerden ne de bunu basan gazeteden sorumlu değilizdir. Yine de, bu olay hakkında, olayı görebilmek için kilometrelerce yürüyüp saatlerce ayakta bekleyen ve sonunda çok az bir şey görebilen atalarımızdan daha çok bilgi sahibi oluruz. (54-55)
Adalet adına verildiğinde soyut ve gerçekdışı görünen ölüm hükmü, kitlenin huzurunda yerine getirildiğinde gerçeklik kazanır. Aslında adalet kitle için yerine getirilir ve adaletin kamuya açık olmasının öneminden söz ederken aklımızda hep kitle vardır.
Sayfa 53
Kamuya açık idamın bütün biçimleri kolektif öldürmenin eski uygulamalarıyla ilintilidir. Gerçek cellat, idam sehpasının etrafında toplanmış olan kitledir.
Sayfa 52
Durgun kitle deşarj için yaşar. Yalnızca bundan kesinlikle emindir ve deşarjı erteler. Deşarj anına hazırlanmak için görece uzun bir yoğunlaşma süreci arzular. Yoğunluğu içinde, deyim yerindeyse, ısınır ve deşarjı olabildiğince geciktirir. Burada kitleleşme süresi eşitlikle değil, youğunlukla başlar; eşitlik daha sonraları kitlenin ana hedefi haline gelir ve en sonunda bu hedefe ulaşılır. Her ortak haykırış, her sözce bu eşitliğin geçerli bir ifadesi haline gelir. (29-30)
Reklam