Gülşen Özgün
@eEmily
23 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Tüm savaşlar aynıRoman
Vietnam'da savaş dayanılmaz hale gelince Amerika'ya kaçma planı yapan 9 kişilik bir aileden geriye kalanların nasıl mülteci durumuna düştüğünü, yaşadıkları o ağır yükleri bedelleri okuyoruz. Bu iki yüzlü dünyada acılar hep çocukların omzunda, kahretsin!
En büyük çocuk Anh'ın hisleriyle mükemmel bir empati kurdum. Sebebi hem Anh gibi abla olmak, hem de yazarın kurduğu atmosferin şartlarını çok iyi yansıtması. Çaresizlikten doğan çareler, değişmek zorunda kalışlar, hayatta olmanın verdiği suçluluk duygusu ve halâ mutlu olmaya çabalamak... Kesinlikle çok güzel bir kitaptı.
Reklam
Bir çocuğu ne zaman kaybedersiniz?Roman
Bir çocuğu ne zaman kaybedersiniz?
Çok dokunaklı çok. Harriet için o kadar üzgünüm ki, aslında Oscar'a da Yana'ya da bir o kadar diyebilirim. Sevilmek, görülmek, kabul edilmek bir çocuğun savaşı olmamalı. O, dünyaya gelmeyi kendi istemedi ki Dünyaya getirenlerin elbette mükemmel olmasını bekleyemeyiz ama ne olursa olsun çocuğunun yanında olduğunu hissettirsin. (You Are Not Alone) Kitap, bir çocuğun gözünden anne-babaya bakışı ve sonrasında kendi kurduğu aileye taşıdığı travmaları çok etkileyici anlatmış. Benim için unutulmaz bir hikayeydi!
Trajedik bir olayın etkisi ne kadar sürer? Bir hafta, bir ay ya da daha fazla mı? Olay aile içinde yaşanmışsa bir de itibar zedelenecek bir durumsa olayı örtbas edip hayata devam edilebilir mi? İlkel coğrafyalarda(!) bu olağandır ama bu sefer bir Norveç kaleminden bunları okumak gerçekten ümitsizliğe sürükledi.
Bergljot'un zaman aşımına uğrayan acısı, ondan çok şey aldı; çocukluğunu, gençliğini, aile hayatını, çocuklarıyla bağını, kardeşliğini, geleceğe olan ümidini.
Roman, aslında görülmesi, üstünde durulması hatta fırtınalar koparılması gerekenin bir miras mevzusuyla nasıl etrafından dolaşıldığını, görmezden gelindiğini o kadar sinir bozucu bir şekilde anlatıyor ki, offf diyorum yeter. Ya yaşayan napsın?!
Distopik mi acaba!Roman
Ağlamak istiyorum bu çaresizliğe. Bu şartlarda anne olmak, empati yapmak istemeyeceğimiz zorluklara karşı insanın incecik hassas kalbine tonlarca yükü kaldırma kuvveti veriyor, hissedebiliyorum. Tarihte, Dünyanın bir çok yerinde kim bilir ne kadar benzer acılar yaşandı, yaşanıyor ve yaşanacak. Okurken hep bunları düşündüm. Zaten çok özel bir anlatımı var bence yazarın. Zamanlamam çok sağlıklı olmasa da kitabı severek, merak ederek, sorgulayarak ve hissederek okudum. Vurucu oldu.
Henüz ilk öyküyü, Nefeshane'yi okudum ve ölümü iliklerime kadar hissettim desem abartmış olmam inşallah. Çok etkileyici çok. Üzgünüm, mutluyum, ürkeğim, cesurum... Hepsiyle yüzleşmiş olmanın şaşkınlığındayım. Biraz sindirip diğer öyküye başlayacağım...
Reklam