Şefkat artık burada bitmeliydi, toprak onu almalı ve saklamalıydı. Ne güzel bir istirahattı bu! Duyacağı tek ses ot saplarını ezen kuşların hafif ayaklan olacaktı. Başının üstünde kimse yürümeyecek, rahatsız edilmeden yıllarca evinde kalacaktı. Bu günlük güneşlik bir ölüm, kırların dinginliğinde sonsuz bir uykuydu.
Evet, ihtiyar tek bir uzvunu oynatmadan ölmüştü. Son nefesini vermişti, geniş kırlarda bir soluk daha. Gizle nen ve kaderine boyun eğen hayvanlar gibi tek bir komşu yu bile rahatsız etmemiş, kendi başına ölüvermişti.