Nasıl da uğraştım kendimce sana kara çalmaya. Aklımdan tüm kusurlarını tekrarladım, durdum. Yalan söylemiştin, hatırladım. Bir keresinde epeyce kabaydı davranışın. Bu da işe yaramadı. Hatalarında da sen vardın. Onları hatırlarken erdemlerin geliyordu aklıma; güzelliğin canlanıyordu gözlerimde.
Düşünmüştüm ki, seni görmezsem eğer, bir anı olursun, canım istedikçe belleğimde canlanan. O da canım isterse. Ama ne oldu? Anılarıma gömdüm kendimi, teslim aldın benliğimi.