Ercan Atmaca
@eatmaca
Kişisel gelişim - Motivasyon - Farkındalık
İşte bir kitabın daha sonuna geldim. Klasikler boşuna klasik olmamışlar. Kitapların klasik olmasının nedeni insan doğasına hitap eden hikayeler barındırmasıdır. Kitapta zor şartlar altında hayat süren bir ailede yaşayan çocuğun gözüyle anlatılan bir hikaye var. Aslında olaya hikayede yer alan kahramanın gözüyle bakınca buna hikaye demeye dili varmıyor insanın. Çocuklar o kadar masumlar ki hayata onların gözüyle bakabilmeyi çok isterdim. Yaptıkları hatalar bile o kadar masumane duygular içinde yapılıyor ki asıl niyeti anladığınızda çocuğa verdiğiniz tepkiye üzülüyorsunuz. Kendi başına anlaşılmamış, öz değerleri, istekleri küçümsenmiş, aile içinde adeta dışlanmış ve bazı durumlarda kendine güvenini yitirmiş ve değersizliğine inanmış bir çocuğun duygu dünyasını görüyoruz. Kahramanımız Zeze de sadece anlaşılmak istiyor. Toplumun dayattıklarına göre şekillenmiş bir ailede yaşamış olmasına rağmen maddi çıktının değil de insani değerlerin ön planda olması gerektiğiniz özümsemiş adeta büyümüş de küçülmüş kahramanımız bize çocuk gözüyle hayata bakmamız gerektiği dersini veriyor. Tabi yaşadıkları kolay şeyler değil bu psikolojik travmanın da üzerinde bıraktığı etkiler ezilmişlikler yer yer karşımıza çıkıyor. Okuyup, anlaşılıp ve derinlemesine düşünülerek ders çıkarılması gereken nadide eserlerden biri olduğunuz siz de okuduğunuz zaman göreceksiniz.
Reklam
MADDİYAT VE PARA
Kitap okumak elbette önemli. Biliyoruz ki her kitabı okumamıza da her bilgiyi öğrenmemize de imkan yok. Okuyamadığımız kitapları okuyanların bilgilerinden ve bakış açılarından da faydalanmak gerek. Bazen bir kitap okumaktan daha çok şey katar insana bir dost muhabbeti ve fikir alışverişi. Bu platform da böyle bilgi alış verişlerinin yapılabileceği, hiç tanışma imkanı olmayacak farklı kültür ve bilgi düzeyindeki insanların yer aldığı (bu çok büyük bir nimet) elit bir ortam. Bu ortamın nimetlerinden neden yararlanmayalım ki. O yüzden herkesin kendi bakış açısıyla bakıp cevaplamasını ve bizim bilgi dağarcığımızı zenginleştirmesini istediğim bir konu var.
- Sizce parayla satın alınabilecek şeyler ne kadar mutlu edebilir insanı bunun bir ölçüsü olabilir mi?
- Parayla elde ettiklerimiz mi daha çok mutlu eder insanı yoksa maddi bir karşılığı olmadan elde ettiklerimiz mi?
- Mutluluk bir araç mı yoksa amaç mıdır? Ya da araç mı olmalı amaç mı olmalı?
Kendi açışından herkesin fikrini söylemesi bu iletiyi okuyanlara bir şeyler katacaktır.
Kendini bilen insan parayla satın alınabilecek kadar değersiz şeylerin peşinde ömrünü tüketmez. Kendini bilen insan tam da her devirde ihtiyacımız olan insan tipidir.
- sana her gün para verebilirim ama sen...
- sizden her gün para alamam.
- neden ?
- çünkü kahvaltı edecek parası olmayan başka çocuklar da var.
