Ah minik Mafalda… senin dünyanın yavaş yavaş kararmasına şahit olmak beni de çok üzdü. Sahi biz görüyoruz da ne oluyor? Gerçekten görebiliyor muyuz dünyanın tüm güzelliklerini? Senin çocuk kalbinden geçen düşüncelerini okumak içimi çok ısıttı…
Vaovvv diyoruz ve kitabın kapağını kapatıyoruz. Öncelikle kitabın sonunda biz okurlara ve hayat arkadaşına teşekkür eden yazar kalbimi vurdun geçtin. Bende sana teşekkür ederim. Başlarda adapte olamasam da sonlara doğru iyice kitabın akışına kendimi bıraktım. 439 yıllık bir hayat tecrübesini okuyoruz kolay değil :) ve adından da anlayabileceğimiz üzere bence de zamanı durdurmanın bir yolu varsa oda “an”lar… Anılarımız yaşar. Capcanlıdır her zaman. Kaybolmazlar. Silinmezler. Hayatta güzel anılar biriktirince güzeldir belki de sevince…