Sıkıldım çok her dakika düşünmekten, üzülmekten
Artık yok kalmadı gücüm düşmekten, yenilmekten
Pişmanım erken vazgeçmekten kendimden bu alem geçmiş kendinden ne gelir elden......
O zamanlar da canım ne istese yapabilirdim: bir meşale yakıp karanlık alevlerin beni nasıl takip ettiğini görmek için koşabilirdim. Pürüzsüz bir zemine yatıp yüzeyinde parmaklarımla küçük delikler açabilirdim. Solucan ya da tırtıl yoktu. O salonlarda bizden başka yaşayan hiçbir şey yoktu.