Ebrar Bektaş
@ebrar_bkts
Vaveyla: @ebrarwqs
Wattpad: @e_bektasss
26/02/2026
Çok uzun bir süre, en büyük düşmanımın insanlar olduğu sanıyordum. Oysa ki en büyük düşmanım hislerimmiş. Bir dönem kendimden nefret ettim, bencil olduğum için. Oysa ben kendime karşı bile kendimi seçmemiştim. İçimde iki karakter çatışıyor sanardım. Çocuk olan masumdur der, kadını sustururdum. Oysa yanlışmış. İkiden fazla karakter varmış içimde ama hepsi benmişim. Susması gerekende kadın değil, çığlıklarmış. Kadın sustukça, çığlıklar arttı. Ama bir gün kadın konuşmaya başladı ve o günden beri kayıp gibi hissediyorum kendimi. Doğru olan bu, bunu biliyorum. Ama o çığlıklara öyle alıştım ki, onlar benim güvenli limanım oldular. Şimdi ne kadar doğruya alışmaya çalışsamda kadının konuşması hep eksik hissettiriyor. Ve ben kendi kendime yabancı geliyorum. Bilmiyorum, belki bir gün çığlıklar yeniden döner. Veya çocuk ve kadın anlaşmayı öğrenir. Belki de sonsuza dek kadın konuşur ve bir zaman sonra alışırım ona. Zaman gösterecek orasını. Fakat bana sorarsanız, artık ne kadın ne çocuk konuşsun istiyorum. Ne sessizlik istiyorum, ne de çığlıklar. Tek istediğim kendim olmak. Tek istediğim kendi sesimi duymak. Çünkü ben en çok kendime yabancıyım aslında.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hava kararmadan iki saat önce evde ol, Afra.
Aydınlık beni güvende tutabilecekmiş gibi.
Sadece kalabalık sokaklarda yürü, Afra.
Kalabalık beni koruyabilecekmiş gibi.
Hatlarını belli etmeyecek şeyler giy, Afra.
Sapıklara karşı kıyafetimin bir önemi varmış gibi.
Ben, senin gibi güçlü birini hiç tanımadım.
Gücün beni korumak için sanmıştım,
Oysa o güçle beni dağıtanda sen oldun.
“Bir çocuğun babasını sevmesi bir yana, babasını sevmek zorunda kalması en yaralayıcı tarafıydı. Çaba, bir çocuğun kalbinin masumluğunu gösterirdi ama zamanla o çocuk büyüdüğünde sevginin masumiyeti yerini nefrete bırakırdı, bunu birçok insan bilmezdi.“
Bir abla nasıl duymaz kardeşinin hiç abla dediğini? Nasıl sarılmak bir kere olsun kardeşine? Nasıl öpmez yanaklarından, nasıl durmaz yanında? Bir abla nasıl cenazesine bile gidemez kardeşinin? Batu, tarih 31 Aralık 2025. Doğum gününün üzerinden sadece 8 gün geçti bir tanem. Bizim mutluluğumuz bu kadarmış. Herkesim, umarım gittiğin yer cennetin en güzel köşesidir. Seni yalnız bıraktığım için çok öcğr dşlerşm ablacım. Çok özğr dşlerşm elini tutdmsdıiım için. Çok özğr dilerim bir kez sarılsmsdığım için yanında olamadığım için. Oraya gittipindr snnene sarıl olur mu.batu? Ben bir kez sarılamadım sana. Ona sarıl bşr tsnem. Ben yanına gelene ksdsr beni hiç özleme. Sakın benden nefret rtmr olur mu Batu? Elşmde değil, özür dşlerşm. Ölmek istediğim her an beni affet. Ağladığım snlsrda sakın kendini duçlama. Ama Batu, söz vermiştin ablacım. Ben senin mutluluğunu yeterince izleyemedşm. Duyamadım bana abla deyişini. Sarılamadım bir kere bile. Hayallerimiz vardı anlatamadım hiç. Batu, özür dilerim affet beni. Ben inandım senin sözüne. İyileşecrksşn sandım. Ksr yağıyor Batu bak oynayacaktık beraber. Özür dilerim ben ablalık yapamadım sana. Özür dilerim ksrfeşim.