ebrar
@ebrarlargeldi
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Reklam
Bazen özellikle geceleri otururken aniden kendimi, odamı, adımı...yadırgıyorum. Bir yabancılık, adeta tamamı ile hikâye okur gibi bir his duyuyorum, ama okuyanı tanımıyorum. Kapıya, eşyalara... bakıyorum; hepsi tanıdık ama başka bir şeyin dekoru gibi geliyor. Adımı tekrarlayıp duruyorum ve sanki kendimi her șey bitmiş de kendi geçici kimliği, geçici mekanı, güdük eşyaları ile hükmü bekler buluyorum. O zaman kendime baktığımda bomboş bir uzantı, evet, kendimi önümde uzanmış bir boșluk olarak görüyorum. Ve hem bu bitişten sanki memnun ama bitenin ne olduğunu dahi sezemeyecek kadar silik ve kimliksiz görüyorum. Gözlerime yaşlar hücum ediyor, onların her birinden ayrı ayrı utanıyorum.
"Sırası gelmişken, kendi yazdıklarımı okumaktan derin bir zevk aldığımı belirtmeliyim. Niçin mi zevk alıyorum? Çünkü onlar bir başkasının bana hitaben yazmasını beklediğim şeylerden başkaları değildir. Su kadarı gönül yıkıcı ki, benim buraya veya bir başka yere bir şeyler karalamam bahis konusu olduğu zaman istediğim şeyleri yazma rahatlığı içinde hareket etmiyor, edemiyor, sadece yazılmazsa yazık olacak şeyleri kayda geçiriyorum. Bu, başından beri böyle miydi? Hayır, başında vakıa tam tersi şekilde tezahür etti. "
İsmet Özel