A. Ebrar
@ebrarsalman
Kurgucu / İllüstratör
Selçuk Üniversitesi-Radyo, Televizyon ve Sinema
16 Aralık
96 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
"Sabır Allah'tan, acele şeytandandır."Din
61 sayfa olmasına rağmen sayfalarca not çıkardığım, çok ama çok değerli bir kitap. Tam da sabırlı olmam gerektiği bir dönemde okuduğum için ilaç gibi geldi Elhamdülillah :)
"Sabır imanın yarısıdır"
Bir o kadar zor ama sonucu bir o kadar güzel olan sabır...
Bizim gibi aceleci, sürekli şikayet halinde olan kulların, başımıza gelen çeşitli musibetlerden yüzlerce sevap alarak kurtulmamızı sağlayan sabr...
Demesi kolay diyeceksiniz ve haklısınız, sabır her insanda bulunmaz.
"Sabır, her kişide, her alimde bulunan bir nesne değildir. Ona nail olmak hakiki imana ve hakiki ilme bağlıdır."
Ayrıca kitapta sabrın iki türü olduğunu ve bunlardan ikincisinin daha makbul olduğu da belirtilmiş. (Ben ilkinin daha makbul olacağını sanardım, çok ilginç!)
1- Musibete sabır
2- Allah'ın haram kıldıklarına sabır.
Kısaca sabr ile ilgili insana ilaç gibi gelen, bir sürü güzel bilgilerin, nasihatlerin bulunduğu bu kitabı herkesin okumasını isterim. Özellikle benim gibi ihtiyacınız olduğu bir dönemde okursanız çok daha fazla lezzet alacağınıza eminim. Allah bizleri sabr eden kullarından eylesin İnşallah, iyi okumalar.
Kitapta beğendiğim bazı kısımlar:
(hepsini yazsam çok uzun olurdu)
"Sabır sanki sıhhatmiş gibi dert ile kaynaşarak yaşamaktır."
"Sabrın evveli acı, ahiri tatlı ve lezzetlidir."
(En çok hoşuma giden kısımlardan biri):
"Allah'tan ziyade sabırlı kimse yoktur ki, müşrikler ona iftira ettiklerini işitir de onlara yine afiyet ve rızık ihsan eder..."
"Nafile ibadetlerin en faydalısı sıkıntı, gam ve kederden kurtulmayı beklemektir. Buna sabır derler. Sevabı pek çok, ölçüsüz ve hesapsızdır."
Reklam
"Siz beni anın ki ben de sizi anayım..."Din
Mehmed Zahid Kotku hocamız bu kitap ile bizlere zikrin ne kadar önemli ve gerekli olduğunu 37 madde ile açıklamış. İnsanı sıkmadan, sohbet havası tadında anlatmış her zamanki gibi.
Biz zikir diyip geçiyoruz oysaki bir müslüman için Allah adını dilden düşürmemek ne kadar önemliymiş. O yıpranan, paslanmış kalbimizi temizlemek, Allah'a yakınlaşmak ve onu unutmamak, onun da bizi unutmaması için zikre devam etmeliyiz. Allah dilimizden zikri eksik etmesin İnşallah.
Kitapta en çok beğendiğim kısımlar:
"Zikir Allah'ı zikreden kulun zikrine sebep olur. Sen Allah diyorsun, Allah Teâlâ'nın seni anmasına vesile oluyorsun. << An ki anayım, beni hatırla ki ben de seni hatırlayayım >>
"İnsan, gönlü ne isterse öyle yaparsa o kalbe pas getirir. Cilası da istiğfar ve zikrullahtır.
"Allah dedikçe, Allah Teâlâ da o sevgiyi senin içine atar. Artık gayri ihtiyari onu sevmek mecburiyetinde kalırsın." (Ne güzel bir mecburiyet değil mi?)
"Kul Allah'ı genişlik ve rahatlık zamanlarında zikrederse sonra ona bir darlık ve sıkıntı geldiğinde Allah'a yalvarmaya başladığı zaman melekler de ona yardımcı olurlar."
Kitabı okurken kendimi adeta bir çizgi filmin içindeymiş gibi hissettim.
Büyümek istemeyen Peter, bir gün Wendy ve kardeşlerini"Hiçbiryer" adlı diyara götürür. Adeta bir çocuğun hayal dünyasından fırlamış olan bu yerde periler, denizkızları, korsanlar bulunmaktadır. Burada Peter, Wendy ve diğer çocuklar çeşitli maceralara atılır, Peter'in baş düşmanı olan "Kanca" ve tayfası ile savaşırlar. En sonunda ailesini özleyen çocuklar evlerine geri dönmeye karar verirler ve Peter'in aksine büyümeyi kabullenirler. Böylece Peter hariç diğer hepsi büyür. Özellikle Wendy'nin büyümesine dayanamayan Peter hayal kırıklığına uğrar. Artık maceralarına Wendy'nin kızı olan Jane ile devam eder. Jane büyüyünce de onun kızı ile...
Böylece ona inananlar olduğu sürece Peter yaşamaya devam edecektir.
Çocukların hayal gücünün ne kadar geniş olduğunu tekrar hatırladım. Ve tabiki bu hayal güçlerini büyüdüklerinde nasıl kaybettiklerini de. Eğlenceli bir kitaptı, okurken zaman zaman kendi çocukluğumu ve oynadığım oyunları düşündüm :)
Gerçekten Dostoyevski kadar insanı bu kadar iyi tasvir edebilen çok az yazar vardır sanırım. Yeri geliyor şizofren bir kişinin psikolojisini okuyoruz, yeri geliyor bir mahkumun anılarını... Ve şimdi de bir katil, ama kendini katil değil de bir kahraman olarak gören Raskolnikov'un ruh halini, insanlara olan davranışlarını, psikolojisini okuyoruz.
Raskolnikov adında bir üniversite öğrencisi, yoksulluk ile boğuşurken bir cinayet işlemeye karar verir. Bu cinayet sayesinde yoksulluktan kurtulabilir hatta yoksul insanlara bile yardım edebilir. Tek yapması gereken yararsız, iğrenç, herkese zararı dokunan bir biti ortadan kaldırmak (!) Ancak bu fikrini gerçekleştirirken hesaba katamadığı bir olay olur ve bu kadının kız kardeşiyle karşılaşır. Sonucunda ikisini de öldürür ve paraları alarak kaçmayı başarır. Böylece Raskolnikov'un hikayesi başlamış olur.
Gariptir ki Raskolnikov, yoksulluk için öldürdüğü kadının paralarına dokunamaz, tek kurşunu bile harcayamaz, ailesi ve sevdiklerinden uzaklaşır, herkesten her şeyden şüphelenmeye ve nefret etmeye başlar. Sonunda yataklara düşerek hastalanır.
Bu cinayeti gerçekten ne için işlemişti? Yoksulluktan olsaydı çoktan paraları kullanmaya başlamıştı. Oysa kendisi cinayet sonrası paraları bir taşın altına saklamış ve bir daha da onlara dokunamamıştı.
Kahramanlık yapmak, bir Napolyon mu olmak istemişti? O zaman neydi bu ruh halindeki kötümserlik, vicdan azabı, hayattan zevk alamama hali?
Ya şuan karşısında duran fahişe kıza ne demeli? Niçin ona bu kadar acıyor, onun için ağlıyor, günah çıkarmasını, suçunu itiraf etmesini istiyor ki?
İşte, kitap bir katil ve bir fahişeyi yan yana getiriyor, parasını yoksul kimselere verebilen birini katil yapıyor, ailesini geçindirmek için fahişe olmak zorunda kalan birinin ne denli fedakarlıklar
Güzellik miydi bizim aşık olacağımız şey, Ruh var iken...Edebiyat
Cyrano kim miydi? Bir şair düşünün, şerefli, mütevazı, cesur, hayalperest ama hepsinden önemlisi aşık. Ama çoğu aşık gibi mutsuz bu aşkından dolayı. Neden mi? Çünkü güzel değil…
Savaş alanında yüz kişiye bile kafa tutan, cesaretiyle ünlü biri ama o cesaretini aşkta hiç gösteremedi. Neden mi? Çünkü güzel değildi.
Öyle mektuplar, şiirler yazardı ki okuyan herkes hayran kalırdı muhakkak o mısralara. Ama bir dakika o güzel değildi ki...
O ne şerefli bir insan, görünüşü ile dalga geçenleri o anda öldürme imkanı varken bile sabreder, susar. Bu ne şeref, bu ne müthiş bir kişilik. Ama o ne biçim bir görünüştür öyle(!)
İşte böyledir zavallı şairimizin hayatı. İnsanlar onun savaştaki yeteneklerini, şairliğini değil, görünüşünü hep anarlar. Cesaretini azıcık övsünler hemen ardından görünüşüyle daha doğrusu burnuyla ilgili bir laf çarpıtırlar. Evet, şairimizin burnu büyüktür. Öyle ki halktan kişiler, “Tanrım! O ne muazzam bir burun! İnsan onu görünce mutlaka der ki, bu burun takmadır çıkarır herhalde birazdan” ya da “Herkesin canı çıkar onun burnu çıkmaz” derler. Ama o ki sırf burnu büyük diye ağlamaya bile çekinir...
"Ağlayayım istemem. Düşün, ah ne işkence!
Gözyaşının ilahi güzelliğini düşün,
Sonra çirkinliğini bu kaba görünüşün!" (s. 50)
Ne yapsın şimdi bu Cyrano? Hem de bu kadar aşık iken. Nereden bulsun o cesareti aşkını söylemek için. Öyle üzülür, öyle içerler ki bu duruma şu dizelerden nasıl bir hayat sürdüğünü anlarız:
“Benim hayatım bu! Ben karanlık bir köşeye
Çekilmiş gizlenirken kimse görmesin diye,
Başkaları yukarıda ermiştir muradına.” (s. 245)
Böyle güzel bir eserin bu kadar az bilinmesi çok üzdü beni. Evet, ben de önceden duymamıştım, tesadüf eseri buldum bu eseri. Ama çok isterdim önceden bu kitabı duyup da kitapçıya gitmek, sırf bu kitabı alabilmek için.
Reklam