Ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kafidir...Şimdi anlıyorum ki değilmiş... Yollar görünmez kayalarla doluymuş... Onlara çarpmamak lazımmış... Daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş... Tâ kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar...
Bir insanın kusurlarını yüzüne vurup durmak yerine, ona erdemlerinden bahsedin.
Cesur, becerikli ve galip gelebilecek olan iyi benliğini, gerçek benliğini gösterin ona!...