Ebru
@ebruercan
Kimim ben? Hayatını, Türk irfanına adayan, münzevi ve mütecessis bir fikir işçisi.
Cemil Meriç
Cemil Meriç
Türktük, ismimizle müsemma idik. Herhangi başka bir yedek isme ihtiyacımız yoktu.
Sayfa 179
Reklam
Bilmek, kesinkes bilmek istiyorduk garplılaşmanın bizi gurbete düşürmediğini.
Sayfa 178
Hayatın hayat demeğe değer bir yanı kalıp kalmadığı sualine cevap arayan kaç kişinin kaldığını merak ediyorum. Milyonlar, milyonlar, milyonlar içinde kaç kişi kaldığımızı bilmiyorum.
Bildiğim şey bizim şimdiki "bunlar" kıratında olmadığımızdır. Şimdiki Türkiye manzarası bizden bir şeyi, biz olan bir şeyi hiçbir şekilde aksettirmiyor. Bize bakan soyu da sütü de bozuk süprüntülerin yozlaşmış birikintisi diyemezdi. Olgun kişilerdik. Olgunluğumuz içimizi doldurmağa yetiyordu. Bütün zorbalara, despotlara, mütegallibeye, efendilere, beylere, beyefendilere, ağalara, paşalara rağmen "Biz" bir millettik. Millet oluşumuzu o köşe tutma meraklısı, kendini beğenmiş unvan peşindeki güruh temin etmemişti. Tek, yekpare bir millettik. Yekvücut olduğunu cihana göstermiş bir millettik. Sahtekârlar bizim adımıza çok konuştu. Ne zaman ki tercihimizi kullanabilecek bir imkâna rast geldik, işte o zaman millet oluş irademizi beyan ettik.
Sayfa 178
Çocukluktan ihtiyarlığa neler olduysa kendime " ben "dememe sebep olan anlam çemberi sâlim şeklini kaybetti. Öyle eğri büğrü ki, artık ona "çember" adını yakıştırmak çok zor. Bir merkezi olan anlam çemberinden ötürü kendime " ben "der idim.
Sayfa 177
Reklam