Ebru sara
@ebrusara23
.
Yılanı Öldürseler
Hasan, henüz on yaşında bile değildi belki.
Ama dünyaya borçlu doğmuş gibi Yük verildi, susturuldu, erkenden büyütüldü.Hasan gibi nice çocuk geçti gözlerimin önünden.
Feleğin elinde asılı kalan,
erkenden büyümek zorunda bırakılan binlerce masum…
Bu kitabı okuduktan sonra tavsiyemdir Emre fel’in henüz on yaşında şarkısı
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
2025 yılında yaklaşık yirmi üç kitap okudum ama içlerinde beni en çok sarsan, en çok düşündüren ve kendimi en fazla bulduğum kitap kesinlikle Martin Eden oldu. Hatta rahatlıkla söyleyebilirim: 2025’in birincisi Martin’di. Öyle bir hikâyeydi ki etkisinden çıkmam uzun sürdü. Ara ara aklıma geldi, bazı cümleleri içimde yankılandı. Bugün ancak oturup inceleme yazabiliyorum çünkü bir süre o ağır duyguyu sindirmem gerekti.
Martin Eden’ı okurken aslında bir adamın hayata tutunma hikâyesini değil, kendini yavaş yavaş tüketme hikâyesini okuduğumu fark ettim. Kitap ilk başta insana umut veren bir yerden başlıyor: bir insan kendi emeğiyle, kendi inancıyla bir yere gelebilir. Ama sayfalar ilerledikçe bu umut bir gölge gibi ağırlaşıyor. Martin’in kendini kanıtlama çabası o kadar hırçın, o kadar yorucu ki, bir yerden sonra “acaba bu kadar çabalamaya değer mi?” diye düşündüm.
Beni en çok etkileyen şey şu oldu: Martin, yükseldikçe aslında yalnızlaşıyor. Sanki başardığı her şey onu biraz daha iç dünyasına kapatıyor. İnsanların değişen tavırlarını okurken içimde bir kırgınlık hissettim.
sanki başarı, ona bir ödül değil bir ceza olmuş gibi. Finali ise insanın midesine oturuyor. Çünkü o noktada anlıyorsun ki bir yere varmak, o kadar da büyük bir mutluluk değil; eğer kendini kaybederek gelmişsen.
Bu kitabı kapattığımda şöyle düşündüm: bazen hayatta en büyük mücadele bir şey olmak değil, olurken kendinden vazgeçmemek.
mar 
Martin Eden
Martin Eden
Oğuz Atay’ın o ince ince işleyen mizahı ve trajedisi burada tam kalbime oturdu. Kitabı okurken sürekli şöyle bir hisle gidip geldim: ‘Biz insanlar gerçekten kendi gerçekliğimize bakmamak için ne kadar oyun kuruyoruz.’ Karakterlerin kendilerini kandırma biçimleri hem komik hem acı geldi bana. Sanki herkes kendi sahnesini hazırlamış, hayatta kalmak için rol yapıyor ama bir noktadan sonra roller üzerlerine yapışmış. Okurken bir an durup kendime baktım: ‘Ben de böyle yapıyor muyum?’ diye. Atay’ın dili her zamanki gibi tok, ama aynı zamanda o kırılganlığı da taşıyor. Bence bu kitap, insanların içindeki o büyük boşluğu oyunlarla kapatma çabası üzerine çok ince bir gözlem. Bitince insan hafif bir iç sızıyla baş başa kalıyor 
Oyunlarla Yaşayanlar
Oyunlarla Yaşayanlar