ebru tepe
@ebrusn
173 okur puanı
Şubat 2015 tarihinde katıldı
Daha doğrusu, ben konuşuyorum siz dinliyorsunuz. Ne kadar harika bir şey bu! Yani gerçekten dinlemekten bahsediyorum. Çünkü insanların çoğu dinlemeyi bile bilmiyorlar. İnanın bana. Çoğunlukla konuşma sırası yeniden kendilerine gelsin diye karşılarındaki insanın susmasını beklerler yalnızca.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Aslında büyük bir beklentiyle okumaya başladığım bu kitap beni düş kırıklığına uğrattı. Yeğenim okumuştu ve çok güzel demişti. Bence bu fikrin insanın yaşıyla bağlantılı olarak okuyup bitirdiği kitaplarla ters orantılı olarak azalması muhtemel. Çünkü kitap beni bir türlü içine alamadı. Aslında ilk satırlar başladığında yazarın kendini okuyucuya tanıtıp bizi önyargı duymadan kendi hikayesine davet etmesi beni oldukça cezbetti. İlerleyen sayfalarda Amelia ile resim yoluyla iletişim kurmaları da etkileyiciydi. Ama hepsi çok çok hızlı tüketildi gibi geliyor bana. Kitabın sonunda yaşananları tahmin etmek hiçte zor değildi. Yani benim için bir an önce bitmesi için acele ettiğim bir kitap oldu neticede. Ama bununla birlikte bana kutu adam deyimi ve kilit sanatçılarının hayatını anlatmada faydalı oldu.
24 saati bulmadan bitirdiğim bu kitabın dili olukça akıcı. Anlatılan konu düşündürücü ve üzücü. Çok ayrıntıya girilmeden anlatılmış okuyucuya sıkmadan ama bence özellikle son kısımda Güven ve Zeynep'in hissettiği duygulara ağırlık verilebilirdi. Kitapta bir iki yer oldukça duygulandırdı beni ve ağlattı.
