Ebu Zer el-Gıfari (r.a.) hakkında rivayet edilen en meşhur hadis, Peygamber Efendimiz'in (s.a.v.) onun yalnızlığına ve sadakatine dikkat çektiği "Allah Ebû Zer'e rahmet etsin; yalnız yaşar, yalnız ölür ve yalnız başına diriltilir" hadisidir. Zühd ve dürüstlükle bilinen Ebu Zer, doğru sözlülüğü ve mal biriktirmeye karşı duruşu nedeniyle ömrünün sonunu Rebze çölünde yalnız geçirmiştir.
Kemal Tahir’in o sarsıcı, yerel ağızla harmanlanmış devasa diliyle ördüğü Yediçınar Yaylası, Çorum merkezli bir taşra panoraması üzerinden insanın mülkiyet hırsını ve ahlaki çürümüşlüğünü adeta bir cerrah titizliğiyle deşifre eder. Romanın merkezindeki Ömer Ağa, sahip olduğu toplumsal güce tezat teşkil eden "her canlı beni tadacaktır" şeklindeki hastalıklı ve şehvet düşkünü karakteriyle üst sınıfın ahlaki fukaralığını temsil ederken; oğlu Kenan, babasından tevarüs eden bu zamparalığı cinayetle harmanlayarak kötülüğü bir üst seviyeye taşır. Köye dışarıdan eklemlenen Kürt Dağlı Ebuzer ve fiziksel cazibesiyle düzeni altüst eden genç karısı Emey, taşradaki güç dengelerini sarsan birer katalizör görevi görür; Kenan’ın Emey’e ulaşmak uğruna işlediği cinayet ve üvey annelerin bu ensestvari ilişki ağındaki kıskançlıkları, mülkiyetin olduğu yerde erdemin nasıl hızla buharlaştığını gösterir. Ömer Ağa’nın ölümüyle başlayan çözülme, Kenan’ın elindeki her şeyi hoyratça savurması ve "yabancı" olan Ebuzer’in köyün yeni muktediri haline gelmesiyle tamamlanırken; eser, sınıfsal yer değiştirmelerin ve insanın en ilkel dürtülerinin -şehvet ve iktidar- gölgesinde kalan o "güçlü ve doğal" anlatımıyla okuru taşranın karanlık vicdanına hapseder.
Mine anlı gibi programlara katılan kişilerin yüzleri gördüm kitap da..
Reklam
Aslında bu kitap klasik bir biyografi gibi duruyor ama alt metni baya politik ve etik. Ebuzer’i sadece ‘zahid bir sahabe’ diye okumak bence eksik kalıyor. Adamın durduğu yer, dönemin güç ve servet dağılımına açık bir itiraz. Yani bugünün diliyle konuşursak, ciddi bir sistem eleştirisi var.
Beni en çok etkileyen şey söylem-eylem tutarlılığıydı. Çünkü çoğu insan doğruyu savunur ama iş uygulamaya gelince geri adım atar. Ebuzer’de öyle bir gri alan yok. Bu da onu hem çok güçlü hem de yalnız bir karakter yapıyor. Zaten kitap biraz da ‘doğruyu söylemenin bedeli’ meselesini gösteriyor.
O yüzden ben bu kitabı sadece dini bir şahsiyetin hayatı gibi değil, aynı zamanda ahlak, adalet ve iktidar ilişkisi üzerine bir metin gibi okudum. Günümüzle bağlantı kurunca da baya düşündürücü oluyor.
Yıl ;2957
Dünya artık nefes almıyor.
Gökyüzü kül rengi bir örtüyle kaplı, yapay güneşle ,sahte bir umutla parlıyor. aldatılıyor. Toprak “nebootik” radyasyonla zehirlenmiş nehirler kurumuş, ormanlar unutulmuş bir rüya.
İnsanlık ya makineye teslim olacak…
ya da tek bir çiçekten gelen umuda tutunacak .
Rhizanthella gardneri. Yeraltı Orkidesi.
Tek umut.
Tek ihtimal.
Ama , insanlığın son çırpınışı mı yoksa yeniden doğuşun tohumu mu , insanlığın son veda çiçeği mi belli değil .
Dr. Ahmet ile Dr. Sezer’in arasında hep umut aradım sayfalarca .
Bir yanda bilimsel bir mucize hayali, diğer yanda vicdanın çığlıkları. Siyasi Polis her köşede, her nefeste, her düşüncede.
Gözetim o kadar derin ki, düşüncelerinde bile özgür değilsin.
Robotlar yürüyor sokaklarda: Robo, Pixel…
Duygusuz, kusursuz, soğuk.
Ama biz hâlâ ağlıyoruz.
Hâlâ seviyoruz.
Hâlâ korkuyoruz.
Hâlâ umut ediyoruz.
Ve sonra…
Dünya 2957’den 0’a düştü.
Medeniyet çöktü. Hafıza silindi. İnsanlık yeniden taştan, ateşten ve korkudan başladı . Mağaralarda doğan çocuklar, liderlik kavgaları, “yeniden başlangıç” masalları…
Her bölümde aynı soruyu sordum kendime:
Biz gerçekten kurtulabilir miyiz?
Yoksa 1000 yıl sonra geriye sadece sessizlik mi kalacak?
Bu kitapta 12 yıllık zorunlu eğitim hayatımın tarih, felsefe ve islam ile ilgili olan derdlerde öğretilen bilgilerin ve aşılanmak istenen düşünce tarzının iç dinamiklerini kavramamda yardımcı oldu ve bunu bu kitapta hiç beklemiyordum.Genel itibariyle bu alana ilgiliydeniz sizi zorlamaz ben lise öğrencisi olarak biraz zorlandım ama size katacağı şeyler gerçekten paha biçilmez
Okuyun tavsiyemdir.
Not:yazım ve imladan dolayı özür dilerim.
Bu kitabı okurken şunu düşündüm: Gelecek dediğimiz şey aslında çok da uzak değil. 2957 yılı anlatılıyor ama mesele bugünden kopuk değil. İklimin tersyüz olduğu, insanların tükenmeye yüz tuttuğu bir dünya… Okurken ister istemez insan ürperiyor.
Dr. Ahmet ve Dr. Sezer’in yaşadığı ikilem beni düşündürdü. Bilim gerçekten kurtarıcı mı, yoksa her şeyi daha da karmaşık hâle mi getiriyor? “Yeraltı Orkidesi” ise karanlığın içinde tutunacak küçük bir umut gibiydi.
Genel olarak karanlık bir atmosferi var ama tamamen umutsuz da değil.
Reklam
Reklam