İnsan istemeyi aklından geçirmediği malların yokluğunu kesinlikle hissetmez, bunlar olmaksızın da tümüyle memnundur; öte yandan 100 kat daha fazlasına sahip bir başkası, istediği şey onda olmadığı için kendini mutsuz hisseder.Zenginlik, deniz suyuna benzer:Ne kadar içilirse o kadar susatır.
Başkalarının niteliklerini ve özelliklerini taklit etmek, başkalarının kıyafetlerini giymekten çok daha onur kırıcıdır.Zira bu, insanın kendi değersizliğine ilişkin yargının kendiliğinden ifade bulmasıdır.Kişinin düşünüş tarzını ve her türlü yeteneği ile bunların değiştirilebilir sınırlarını bilmesi, bu bakımdan kendinden olabildiğince memnuniyete erişmesinin en güvenli yoludur.