“İnsanı kendi fırtınasından sadece sevgi çıkarabilirdi. Mutlak sevgi, karşılık beklemeden yürekte hissedilen bir yücelikte, sınırsız bir coşkuda ve koşullar ne olursa olsun daima gerçekte neyin önemli olduğunu hatırlatacak güçteydi.”
“Bu bedende doğup henüz ruhlarındaki insanlığı keşfetmemiş, insanlaşmamış olanlar bu sevgiyi anlayamazlardı. İnsan, sevgi hissedebildiği kadar insandı, yoksa en tehlikeli hayvandı. Yaşayan her cana karşı sevgi üretmek Yaradan’ın insana en kutsal emanetiydi, bu emanetten habersiz olmak insanlıktan bihaber olmak değil miydi?”