Biraz sonra mektuplarınla resimlerini tutuşturacak bir kibrit çöpü gibi çekiyorum hayatından. Her şeyiyle onu sana bırakıyorum. Hayatın senin olsun istersen hayatım da. Ama sen kendinin bile olamayacaksın artık... Ben yaşadıkça, adım söyledindikçe...
Seni bensizliğe ve kendimi sana mahkum ediyorum.
Gelebilsem ne değişecekti ki? Beni hatırlayacak miydin? Hatırlasan da sevinecek miydin gelişimden? Gözlerinin içi gülecek miydi? Hiç konuşmadan, " Ben de seni özledim." Diyebilcek miydi ellerin ?
Hayır, değil mi ? Öyleyse hiç gelmeyeceğim sana. Böylesi daha iyi.