Ben de, hayata çaldığımız maya tutmadı abicim dedim gözlerimle. Güzel olacağından emin olduğumuz günlerin gelip bizi bulacağına inandığımız hayatımızı yarıladık çoktan. Güzel olacağından emin olduğumuz günler gelip bizi bulmadı. Ama korkma, sırrını vermem evin odalarına.
Yandım, kül oldum diye başlamıştı anlatmaya, sonundan. Başlangıcıyla bitirdi. Artık anlatacak bir şeyi kalmadı. Bana kendini bir daha anlatmaz. Bir daha gelmez.
"İnsan ölmek istiyor," dedi neden sonra.
"Kasvetten mi?"
"Kederden."
Kederin anlamı pek aydınlık değildir bende. Kederden korkuyor muyum, seviyor muyum bilmiyorum. Ölme isteği uyandırmıyor mesela, keder ağırbaşlı bir ruh hali. Ne bileyim, sanki hayatla konuşma fırsatı: Yaa hayat, işte sonunda beni bu hale getirdin. Eserinle övün şimdi.