Çünkü içimde canımı yakan şey sadece benim canımı yakıyor, beni endişelendiren şey sadece beni endişelendiriyor. Artık beni anlamıyorlar ve ben de onları anlamıyorum... Sonuna kadar tek başınasın. Daha önce hiç bu kadar çok hissetmemiştim...Ama şimdi biliyorum, şu an derimin altında ölümü hissederek yatıyorum.
Beni içimden parçalayan ve un ufak eden şeyin ne olduğunu biliyorum. Bu şey: Ölüm ve son yıllarımda bana kalan şey yaşam olmayacak, sadece ölüm, ölüm olacak. Ama ben ne zaman gerçekten yaşadım ki? Kendi hayatımı, kendim için mi yaşadım? Sürekli para kazanmak, başkalar için didinmek dışında nasıl bir hayat yaşadım ve şimdi bunun bana ne faydası var?