Bir mutluluğu yaşarken ayırt edebilmemiz zordur; yalnızca geçtikten sonra, arkamıza bakınca -kimileyin de şaşkınlıkla- birden anlayıveririz nasıl da mutlu olduğumuzu.
Sevdiğin insanlardan yavaş yavaş ayrılmak zehirdir; bıçak gibi kesip atmak ve yeniden insanın doğal ikliminde, yalnızlığın içerisinde yaşamak daha iyidir.