Konuyla başlayıp yoruma geçeceğim.
Mihrinaz Akşahin, dedesi Azim Akşahin'in halefidir. Bu yüzden el bebek gül bebek yetiştirilmiştir. Hayatı son derece iyi giderken son birkaç aydır rüyalarına aynı yerde, aynı adamı görmektedir. Ve yaşanan bazı olaylar sonucunda rüyasındaki adamı karşısında görür ve olaylar gelişir.
Leman Veli'nin kaleminden okuduğum ikinci seriydi. "Rota" serisi gibi gerçekten aşırı sevdim. Seri genel olarak çok akıcıydı. Özellikle birinci kitapta kaos ve adrenalin seviyesi zirvedeydi ve akılda bazı sorular barındırıyordu. Ama ikinci kitapta akılda hiçbir soru kalmadı. İkinci kitap birinci kitaba nazaran daha romantizm doluydu ve kaos birinci kitaba göre daha azdı. Ve okuyucuyu gerçekten içine çeken bir kitaptı.
Ayrıca genel sorunlara da güzel sahneler vardı. Kadına şiddet, fiziksel ve psikolojik şiddetler gibi.
Zamir Hancıoğlu için ayrı bir parantez açmak istiyorum. Şehit Tuğgeneral Bilal Hancıoğlu'nun oğlu ve şehit oğlu olmanın hakkını öyle bir veriyor ki. Düşünceleri,sözleri ve en çokta davranışlarıyla kendine hayran bırakan bir karakter oldu. Severken eksilenlerden Zamir. Çok eksildi, çok yara aldı ama mutlu olduğunu görmek beni çok mutlu etti.
Ve yan karakterler de ince ince işlenmişti.
Okuyun,okutturun!