Körlerden birine, özgürsün, diyorlar, onu dış dünyadan ayıran kapı açılıyor. Git haydi özgürsün diyoruz tekrar, o yerinden kımıldamıyor, sokağın ortasında hareketsiz duruyor, korkuyorlar, nereye gideceklerini bilemiyorlar, çünkü rasyonel bir labirent olan akıl hastanesinde, böyle tanımlanıyor orası, yaşamak ile önümüzde bir rehber olmadan ya da bir köpeğin tasmasını tutmadan aklını kaybetmiş bir şehir labirentine, sadece mekanları belirleyip oraya götüren yolları gösteremediği için belleğin işe yaramadığı o labirentin içine girmeyi göze almak arasında bir kıyaslama yapamıyorlar.
Sende var mıyım, yok muyum?
Ben sende var mıyım, sende yok muyum?
Deniz üzerinde dönüş yoluyum
Bildiğim her şeye seninle dokundum
Kendimce haklıyım, birlikte doğruyum