Eda
@eda_70
Kesin yarıda bırakırım diye bir düşünceyle kitaba başladım. Ama kitabı ben değil, kitap beni okuyormuş gibi oldu. İnsanın da kendini bulduğu durumların fazla olması ve vicdanıyla kavga etmesi durumu açıkça içimize kadar işliyor.
Reklam
Acı ama gerçek bir şey: Bir insanın saf duygularla kirli bir dünyada yaşama şansı yoktur. Kuyucaklı Yusuf’ta da bunu görüyoruz: Yusuf ve Muazzez’in temiz sevgisi, kasabanın çıkarcı ve adaletsiz yapısına yenik düştü.
Kitabı okuduktan sonra içimde koskoca bir boşluk hissettim. Uzun uzadıya gözlerimi bir noktaya dikip düşündüm. Kendimi bulduğum noktalar o kadar fazlaydı ki sanki benim unutulmuş, sessiz çığlıklarımın olduğu günlüğü okuyor gibiydim… Hiçbir insan göründüğü gibi değil, her yüzde sayısız hikâyenin olduğunu çok iyi anladım.
