Haddizatında insanın kendi hayatı içerisinde yaşayabileceği mutlulukların sayısı sınırlıdır. Ancak etrafındaki insanların mutluluklarını kendi mutluluğu olarak görebilen biri, sayılamayacak kadar mutluluk yaşayabilir. Bu nükteyi kavramış olan kişi, bir arkadaşı işe girdi diye mutlu olur, bir başkası hastalıktan kurtuldu diye sevinir, bir diğeri zorlandığı bir sınavı geçti diye memnun olur, bir başkası da sevdiğine kavuştu diye saadet bulur. Böylece etrafındaki insanların mutlulukları sayısınca mutluluğa sahip olur. Bu yaklaşımın tersi olan haset öyle bir hastalıktır ki insanın kendi mutsuzluğuna etraftaki insanlar sayısınca mutsuzluk ilave eder.