eda katipoğlu
@edakatipogluu
26 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Reklam
"Belki başka bi' zaman, başka bi' yerde. Sonuçta yarım kalan her şey tamamlanmaya muhtaçtır."
Sahile indim. İsmail Abi yine uzaklara dalmış sessizce bekliyordu. Seslenmek istedim ama yapamadım. Ona veda etmek en zoruydu. Umudun ete kemiğe bürünmüş haliydi İsmail Abi. İnsan umutlarına nasil veda edebilir ki? içimden "İsmaiil Abiii!" diye seslendim. Dönüp baktı, sanki beni duymuş gibiydi. Gözlerine iyiden iyiye hüzün çökmüştü.Gideceğimi bildiği için hiçbir şey sormadı. Yalnız bir ara "Ben de geliyim," der gibi baktı. Olmaz da diyemedim, gel de diyemedim. Uzun uzun bakıştık. Derken denizden gelen bir ses böldü bu bakışmamızı. Heyecanla dönüp baktı denize. Beklediği gemi değildi. Yine de el salladı arkasından,bu değilse belki bir sonrakine umuduyla baktı denize. O denize bakarken dönüp arkamı gittim. Arkamdan baktığının farkındaydım. Hatta kesin el sallıyordur simdi arkamdan.Ama dönüp bakmadım. Bakamazdım. Benimle gelmek isterse gelme diyemezdim. Oysa onun burada kalması gerek çünkü bir beklediği var. Benimse dönüp arkama bakmadan gitmem gerek çünkü bir bekleyenim var
"Ìnsan en büyük hatayı zaman konusunda yapıyo. Zamanın sahibi sanıyo kendini. Nasılsa yaparım, daha zamanüm var diyo her seferinde. Oysa zaman akıp gidiyo ellerinden. Sonra kömürlükteki bisiklete bakıp yıllar ne çabuk geçmiş diye hayıflanıyo kendi kendine. Şu arkadaki iki tekeri neden sökmedin ulan İskender diyo. Oğlunun büyümesine yardım etmek varken neden dışardan izledin? Her şeyi ailen için yaptigi sanarken neden onlarla daha fazla zaman geçirmedin?"
Dizlerimin üstüne çöküp kaldım. Daha doğrusu o dizlerinin üstüne çöküp kaldı. Diğer Mecnun. Ben olmayan ben. Leyla' nın adı bile yetti mutlu olmasına. Ağladı. Gözyaşları çölün kızgın kumlarını eritti. Kafasını kaldırıp bana baktı ve güçlükle konuştu.
"Ne olursa olsun ölmesine izin verme Leyla'nın. Sonra işler çok sarpa sarıyo."