"Yalnız olmaktan çok yoruldum," dedi Elo fısıltıdan farksız bir sesle. "Öldürmekten, ölmekten, canımın acımasından ve hiç yas tutamamaktan yoruldum." Sesi çatallandı. "Her şeyden çok yoruldum Arren."
"Ne olduğunu anlamak istiyordun," diye cevapladı Telle. "Ama bunu anlamak için bana ihtiyacın yoktu. Bunun yerine sana daha kıymetli bir şey vermek istedim."
"Neymiş o kıymetli şey?"
"Yalnız olmadığımı bilmen."
"Kalbi her daim krala aitti. Onu saraya bir yaver olarak gönderdiğimizden beri. Arren çok yalnız ve üzgün bir çocuktu."
"Şimdiyse yalnız ve üzgün bir kral," dedi Kissen.
"Ölüp ölmemen Hseth' in umurunda değil. Kralın umurunda değil! Umursamanın nasıl bir şey olduğunu hatırlamıyor bile!"
Benjen yine Elo'nun elinden kurtuldu, yakınlarına gelen bir Talicialıyı kesti. "Fark etmez!" diye bağırdı. "Asıl önemli olan tüm bunlardan sonra, her hatadan, her tanrıdan, her ölümden sonra bizden geriye bir şeylerin kalmış olması. Bir şarkı, bir hikâye, bir umut. Umut uğruna kalbim, kanım, hayatım!"