edalingo
@edalingo
hiç var olmamış bir dünyayı gerçekmiş sanıp
10/10
27 saatte okudu
·2020 10. kitabı
Reklam
“Ben kimim?” “Sonsuzluğun bir parçası.” İşte bütün sorun bu iki sözcükte yatıyordu. İnsanlığın bu soruyu kendisine yeni sormuş olması mümkün müydü? Benden önce herhangi birisinin kendisine bu kadar basit olan, her zeki çocuğun dilinin ucundaki o soruyu sormamış olması mümkün müydü? Hayır, insanlık var olduğundan beri bu soru sorulmuştur ve doğaldır ki başından beri sonluyu sonluyla ve de sonsuzu sonsuzla karşılaştırmak aynı derecede yetersiz sonuç vermiştir.
Hepsi bu kadarla bitmiyordu. Eğer basitçe, hayatın hiçbir anlamı olmadığını anlamış olsaydım, benim de hayatta payımı düşen bu diye sessizce kabullenirdim durumu. Ancak durumum beni hiç tatmin etmiyordu. Çıkışı olmayan bir ormanda yaşıyor olsaydım mesela, hayatımı sürdürmeye devam edebilirdim. Ama ben ormanda yolunu kaybeden ve yolunu kaybettiği için de dehşete düşen ve yolunu bulmak umuduyla oraya buraya koşuşturan; fakat attığı her adımda kafası daha da karışan, koşuşturmaktan başka elinden bir şey gelmeyen biriydim.
sanki bu şekilde uçurumun kenarına gelene kadar yeterince yaşamış ve dolaşmıştım, önümde perişanlıktan başka hiçbir şeyin olmadığını açıkça görebiliyordum. ne durabiliyor ne geriye dönebiliyor ne de gözlerimi kapatabiliyordum. hayat ve mutluluk aldatmacısı, acı, ölüm ve tamamen yok oluş dışında başka hiçbir şey yokmuş gibiydi.