Elif Damla Günal
@edamla
Iskender korsana "Hangi cesaretle denizlerde saldırganlık yapabildin?" diye sorar. Korsan "Sen hangi cesaretle tüm dünyaya saldırabildin?" diye cevaplar ve konuşmasını şöyle sürdürür: " Ben sadece çok küçük bir gemiye sahip olduğum için korsan diye adlandırılıyorum sense aynı şeyi büyük bir donanmayla yaptığın için imparator olarak adalndırılıyorsun."
Reklam
Yaşlı balıkçı Santiago, 84 gündür eli boş dönüyordu denizden. 85.gün denize çıktığında ise teknesinden bile büyük bir köpekbalığı yakalamayı başarmıştı. Baliği yakalamak için çok fazla açılmış ve günlerini denizde geçirmişti. Zafere ulaştığında ise teknenin yanına bağladığı ölü köpekbalığının kokusunu alan diğer köpekbalıklarının hedefi haline gelmişti.
Bomboş geçen günlerin ardından yakaladığı büyük balığını diğer köpekbalıklarından koruyarak karaya ulaşmaya çalışan bir balıkçının hikayesini okuduk gibi görünse de bütün bu hikaye kocaman bir metafordan ibaret bence.
Kendisini bir av tüfeğiyle öldürdüğü düşünülen adamın bize anlatmak istediği şeyin basit bir balıkçı hikayesi olduğunu düşünmüyorum. Zaten kitabı okurken, Santiago'nun mücadelesine tanık olurken sürekli durup kendi hayat mücadelelerimi ve Santiago'nun yerinde olsam ne yapardım diye düşündüm. Ben olsam daha ilk saldırıda ölü balığı çözer ve teknemden uzaklaşmasını izlerdim. Böylelikle güvenle karaya ulaşırdım. Ama Santiago öyle yapmadı. O balığı yakalamak için günlerce mücadele etti, yaralandı, yorgun düştü, akli karıştı hatta aklını yitirdiğini sandığı zamanlar bile oldu. Bütün bu çabadan sonra o balığı bırakması mümkün değildi. En son balığı neredeyse tamamen kaybettiğini düşünmesine rağmen bile balıktan kalanları söküp atmadı. Sonunu okuduğumda güzel bir hayat dersi almış oldum. Evet, dedim. Evet, başarısız olduğunu bilsen bile başını eğme. Çünkü senin asıl zaferin gösterdiğin asil mücadele...
Müthiş bir kitaptı. Son zamanlarda okuduğum en iyi, en içi dolu kitaptı diyebilirim. Hemingway' in müthiş bir yazar olduğunu bir kere daha anlıyor insan kitabı okuyunca. Herkese tavsiyemdir.
"Ama borç almamaya gayret ederim. Önceleri borç alırsın sonra dilenirsin."
H.G. WELLS'in 1895 yılında zaman yolculuğu ile 802.701 yılına gitme hayalini anlattığı kitap...
Öncelikle konu mükemmel. Yazıldığı yıl düşünülürse kuşku götürmez bir şekilde zaman yolculuğu temasını başlatmış oluyor Wells abimiz. Gerçi kitabın başında çevirmen önsözünde daha önce bu konunun başka yazarlar tarafından da ele alındığı ancak bilimsel açıdan ilk kez Wells tarafından yazıldığı söylenmiş ama biz yine de başlangıç olarak Wells'i baz alabiliriz bence. Öncelikle kendisinin kalemini sevdiği ve Dünyalar Savaşı kitabını çok severek okuduğumu belirteyim ve kitabın konusuna geçeyim.
Zaman Gezgini(kitapta ona bu şekilde hitap ediliyor) bilim insanı bir gün bir zaman makinesini icat ettiğini haber vermek için dostlarını evine çağırıyor.(bizde hikayeyi o arkadaşlardan birinin ağzından okuyoruz zaten) Onlara makinenin küçük bir maketini getirir ve maket makinenin küçük kolunu arkadaşına çektirerek makinenin bir anda yok olmasını sağlar fakat kimse ona inanmaz, bunun bir aldatmaca olduğunu düşünürler. Bu olayın üzerinde biraz geçtikten sonra dostlar meclisi yeni üyeleriyle birlikte tekrar toplanır ve Zaman Gezginini beklerler. Beklenen kişi geldiğinde üstü başı, hali perişandır. Onu bekleyen herkes şok olur ve ona ne olduğunu öğrenmek isterler. Zaman Gezgini kendini toparladıktan sonra zamanda yolculuk ettiğini söyler ve başlar hikayesini anlatmaya.
Şimdi gelelim kitapla ilgili yorumuma. Öncelikle Çevirmenin önsözü bana aşırı derecede gereksiz geldi. Bir sayfa değil iki sayfa değil. Sayfalarca gereksiz bir şeyler yazmış durmuş. Orada verilen tüm bilgileri gereksiz buldum. İlla bir Önsöz yazacaksa da daha kısa Olmasını tercih ederdim.
Kitapta işlenen kurgunun mükemmel olduğu konusunda hepimiz hemfikiriz bence. Zamanda yolculuk konusu genelde hep ilgi çekici bir konu
Reklam