Elif Damla Günal
@edamla
Made serisi çıktığı andan itibaren herkes tarafından çok fazla ilgi gördü. Benimde uzun zamandır kitaplığımda duruyor ama anca okuma fırsatım oldu ve keşke daha önce okusaydım dedim.
Acayip alev ateş bir kitap. Aslında kitabın yarısından fazlasında herhangi bir cinsellik yok ama Elena ve Nicolas'ın konuşmaları, bakışları, ufacık temasları bile insanı terletiyor :)). Hani bazen ortada hiçbir şey yoktur ama karşımızdaki insanın en ufak mimiğinden ya da ses tonundan o konuşmanın çok masum bir konuşma olmadığını anlarız ya işte tamda böyle anlardı kitapta geçen anlar. Yazar o hissi inanılmaz güzel yansıtmış.
Yarısından sonra ise kitap direk +18 e geçiş yapıyor. Çok detaylı bir cinsel içerik var diyebilirim. O yüzden yetişkinlerin okuması daha makul olur.
Elena'dan çok hoşlandım. Normal, sıradan bir kız aslında ama çok makul seviyede bir cüretkarlığı var. Kız bana tam kadın hissiyatı verdi. Hem saf bit prenses gibi hem de sapkın arzuları var. İnanılmaz beğendiğim bir karakter oldu. Sadece fiziğinin çok mükemmel yansıtılmasından hoşlanmadım. Artık şu aşırı çekici kadınları 90 60 90 olarak anlatmasın yazarlar istiyorum. Tamam her güzel vücut çekicidir ama her çekici kadın güzel bir vücuda sahip olmak zorunda da değildir. Çekicilik birazda aura ile ilgili bir şeydir. Sabit kalıplardan sıkıldım. Aynı şey erkek bedeni içinde geçerli. İlla kaslı adonisli oluyor nedense esas erkeğimiz. Ama ne hikmetse hiç spor yaptıklarını da okumuyoruz :)
Nicolas ise aşırı toksik görünüyor. Kız dışarı çıkmasın diye kızı at kuyruğundan yakalayıp tutuyor mesela kolundan tutmak yerine. Şimdi normalde tam bir ayı demem lazım ama nedense onda da bir denge varmış gibi hissettim. Bu tarz davranışlarının hepsi cinsel anlamda yükseldiği anlarda oluyor. Normal zamanlarda kadınlara şiddet uygulanmasına
Reklam
Kitabı nasıl bitirdim bir ben bir Allah biliyor. Bitsin artık diye yalvarıyordum bir ara Allaha.
Aşırı ağlak, aşırı dram dolu, insanın boğazını sıkan bir kitaptı. Kitaptaki sevimli sahneler bile sevimli değildi. Her konuşmanın içinde bir dram, bir melankoli var.
Karya'nın yaşadıkları aşırı zor gibi anlatılmış kitapta ve çok haklı yazar böyle anlatmakta. Gerçekten çok zor şeyler ama kızın da kendini sürekli salması benim sinir sistemimi bozdu. Bir de buna rağmen yan karakterler tarafından çok güçlü olduğu düşünülüyor. Cidden anlam veremedim. Karan, kıza göre çok daha iyi bir karakterdi. Onun da hayatı dram üstüne dram olmasına rağmen yine de daha sakin, daha normal davranan bir kişilikti. Eğer o da kendini yerden yere atsaydı kitabı yarım bırakacaktım zaten.
Karya, o kadar drama queen ki en keyifli anlarda bile "iyi olacam dimi Karan, yaralıyım Karan, yaralarımı saracak mısın Karan, sen beni öldürme Karan, bık bık bık aaaa sinirlerim bozuldu resmen. Anladık aşkım tamam en psikolojisi bozuk sensin ama bir huzur ver de bizde bir nefes alalım. Kitap karakteriyle kavga ediyorum farkındayım ama elimde değil acayip bunaldim. Bunalmışlığımı yazara yöneltmek istemiyorum o yüzden de karaktere salça oluyorum şu an.
Kitaptaki yan karakterlerin hepsi aşırı samimiyetsiz geldi bana. Kaan diye bir arkadaş var, onu samimi buldum bir tek. Kitaptaki en soğuk, gaddar karakter oymuş gibi yansıtılmış ama bence en normal davranan oydu.
Bu arada Karan ve Karya'nın geçmişten gelen bağlantıları da bir içimi şişirdi. Hayır ya, bu kadar tesadüf sevmiyorum ben okur olarak. Tamam kader motifine dayandırıp iki travmalı insanın karşılaşmasını kabul edelim ama yok onun bilmem neyi diğerinin hayatını kaydırmış, her şeyin sebebiymiş olayları bana fazla tesadüf geliyor.Ben kitabı beğenmedim. Sonu
Kitabı almadan önce araştırmasını yapmış ve kimsenin beğenmediğini görmüştüm. Yine de belki ben beğenirim diye bir şans verip almak istedim, keşke almasaydım. Parama yazık oldu.
Kitap 322 sayfa ve 220.sayfaya kadar sıkıntıdan patlıyorsunuz okurken. Adam akıllı bir şüphe yok, adam akıllı bir bilgi yok, gizem yok... Hep manasiz ve anlamsız parçalar var ve bu parçaların hiçbir insanda merak uyandırmıyor. Okuduğum zamana yazık olmasın diye sonunu okudum yoksa kesin bırakırdım.
Yine de 220.sayfadan itibaren insanı gerdiğini de itiraf etmem gerekiyor. Evde olup biten şey bu hayatta duyduğum en saçma şey. Paranormal desen paranormal değil, bilimsel desen o hiç değil. İkisinin birbirine geçmiş kötü bir uyarlaması gibi berbat bir saçmalıktan ibaret.
İnsanı geren kısmi ise Noemi'nin evden kurtulmaya çalışması ama kurtulamaması, yardim isteyememesi... Bu durum bana müthiş bir huzursuzluk verdi. Derimin altında asla erişemediğim, yerini bulamadığım bir kaşıntı gibi... Yine de almaya değer bir kitap değil kesinlikle. Paranıza yazık. Almayın, aldırmayın
