Elif Damla Günal
@edamla
Kitabın konusundan bahsetmek istemiyorum çünkü bir serinin beşinci kitabı bu kitap. Tam konuyu anlamak için ilk kitabın konusuna bakılmalı diye düşünüyorum.
Kırmızı başlıklı kız serisini inanılmaz severim. En sevdiğim fantastik canavarlar da kurt adamlardır zaten. Seri insanı kurt adama doyuruyor ve yazar o kadar mükemmel karakterler oluşturmuş ki tek biri bile gereksiz değil.
Seriyi çok severek okudum ama bu kitabın son kitap olacağını sanıyordum. Ta ki son sayfadaki 'devam edecek' yazısını görene kadar. Evet, bu kitapta diğer dört kitap gibi mükemmeldi ama artık daha ne kadar devam etmeli diye düşünmeden edemiyorum. Hem bir yerde bitsin, sıkmadan tadında bırakılsın istiyorum hem de kitabı bitirdiğim an karakterleri özlemeye başlıyorum. Özellikle de Gavin'ı
Gavin, gerçekten kitaptaki en iyi karakter bence. Ada ile olan ilişkisi bende Ada - Dawson ilişkisinden daha güzel hisler bırakıyor. Sürekli Gavin-Ada ikilisini okumak istiyorum. Onları çift olarak düşünmüyorum tabiki. Aksine onların bu aralarındaki kardeş bağına benzer ilişkiye bayılıyorum. Mesela bu kitapta Lanston'un kardeşi için "her şeyimi kaybetmeye göze alırım onun için" dediği anı Gavin hatırlatıp "bende aynısını Ada için yaparım" demesine resmen aşık oldum. Kardeş olmadıkları halde onu bu kadar değer vermesinden çok hoşlanıyorum.
Sonuç olarak kitap yine mükemmeldi. Altıncı kitabı da çıktığı gibi alacağım ama bu seri nerede bitecek merak etmiyor da değilim
Reklam
İnsanı düşündüren, sorgulatan, vay be dedirten, daha fazlasını öğrenmek için vikipediye sokan şahane bir kitaptı.
Bir yanda Hasan'ın zekasına hayran kalırken bir ya dan da adamdan tıkınıyorsunuz okurken. Yazar bunu müthiş bir dengede tutmuş. Bir karaktere biri olumlu biri olumsuz iki zıt duyguyu hissetmek oldukça zorken bu kıtabı okurken bunu sıkça yaşıyor insan.
Kitapta hasandan çok kalede yaşanan olaylar vardı bence ama yine de başrol hep hasandı. Onun hikayesi olduğunu bildiğim için böyle hissettim belki de bilemiyorum şimdi. Tarafsız bir yorum yapamadım.
Kitap gayet güzel çevrilmişti. Çok akıcı ve merak uyandırıcı bir kitaptı. Yoğun bir zamanıma denk geldiği için çok uzun sürede bitirebildim ama okumadığım her an aklım kitaptaydı.
Okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Yazarın nefret oyunu kitabını okumuş ve gayet keyif almıştım. Aynı heves ile başladığım ikinci ilk izlenimlerden asla o keyfi alamadım.
Bir kere karakterler ile bir bağ kuramadım kesinlikle. Neden bilmiyorum ama Teddy'de, Ruthie'de çok itici geldi bana.
Romantik komedilerin klişe olmasını asla eleştirmem çünkü bu türde orjinal olmak çok zor. Romantizm çok ucu açık bir şey değil sonuçta. O yüzden romantik komediler de eleştirdiğim şey genelde konudan ziyade karakter olur. İkinci ilk izlenimler de benim için karakter bakımından çok kötüydü.
Teddy her çiçekten bal alan, kafasına göre yaşayan, hevesi geçene kadar her kadına hayatının kadını gibi hissettiren, dövme sanatçısı, babası zengin olmasına rağmen fukara gibi yaşayan, her tarafı dövmeli, saçları uzun, aykırı bir tıp. Ruthie'yi onun tam tersi olarak tasarlamak için o kadar çok uğraşmış ki yazar, kıza yaşlı kadın kıyafetleri giydirmeye kadar gitmiş olay. Yaşlı kadın kıyafetleri giyen, saçını yaşlı kadınlar gibi toplayan, huzurevinde çalışan ve orada yaşayan, her şeyi listelemek ve kapı kilitlerini kontrol etme konusunda takıntılı, hiçbir şekilde sosyal hayatı olmayan, hatta ve hatta yanlarında çakılan geçici personel kızdan başka bir tane bile arkadaşı olmayan bir kız... Bu tasarım bana inanılmaz saçma geldi. İçine kapanık ve yalnız bir kızı kabul edebilirim ama huzurevinden çıkıp bir benzin istasyonuna bile gitmekte zorlanan bir kızı kabul edemedim.
Ne hikmekte Teddy'nin babası huzurevini satın alıyor. O zamana kadar babasıyla neredeyse alakası olmayan Teddy'de bir sebepten babası işe huzur evinde buluşup, babasının "aaaa teddy burada çalışsın" aydınlanması ile huzurevinde çalışmaya mecbur kalıyor. Ve yine ne hikmetse tek boş daire olan Ruthie'nin yan dairesinde yaşamaya başlıyor.
Kitabı okuduğum süre boyunca
