Elif Damla Günal
@edamla
Standart bir hayatı olan Nova, hiçbir zaman inanmadığı o şehir efsanesi gerçekleştiğinde ne yapacağını şaşırır. Nereden geldiği belli olmayan muhafızlar onu, en yakın arkadaşı Ayzer'i ve diğer birçok insanı zorla başka bir boyuta götürdüğünde efsanenin gerçek olduğunu kabul etmek zorunda kalır. Elementel adı verilen bu boyutta Hava, Ateş ve Toprak olmak üzere üç krallık vardır. Su krallığı ise yıllar önce Su Lord'unun öldürülmesiyle yok edilmiştir. Artık Elemental'deki hiçkimse "Deli" şu krallığını anmaya cesaret bile edemez durumdadır. Her krallık gelen yeni insanlar arasında varislerini bulma ümidi taşırken ilk iki varis ortaya çıkar. Su krallığını yok eden Toprak krallığının varisi Ayzer ve Su krallığının varisi Nova... O artık herkes için yok olmuş "Deli" krallığın Deli varisidir...
Yazarın diğer kitaplarından okuduklarım olmuştu ve genel anlamda dilini, yazış şeklini beğenmiştim. Bu kitabı da beğeneceğimi biliyordum ama bayılacağımı tahmin etmiyordum. 672 sayfa nasıl bitti anlamadım. İkinci kitabı okumaya başlayacağım ama bitmesini asla istemiyorum. Daha başlamadan biteceği için üzülmeye başladım.
Fantastik dendiğinde favorim her zaman kurt adamlar olmuştur ama kitapta kurt adamlar anlatılsa bile bu kadar haz almazdım herhalde. Daha önce hiç burçlar üzerine kurgulanan bir fantastik okumamıştım. Özgün konusu cidden çok hoşuma gitti. Yazarın kitapta anlattığı yerleri kafasında mükemmel şekilde kurgulaması ve bunu bize mükemmel bir şekilde betimlemesine bayıldım.
Nova, değişik bir karakter. Bazen dur durduğun yerde işte, sokma başını belaya diyor insan ama aslında bunu Nova'dan beklemenin saçmalık olduğunu da biliyor bir yandan. Neticede o deli su varisi kızın damarlarında var delilik. Nova'nın deli sıfatını kolayca kabul edip herkese "çekilin deli geliyor, deli
Reklam
Kardeşi askerde ölen Leydi Mathilda Howard, aşçısı ile ünlü başka bir Leydi'nin verdiği davette ölen kardeşinin askerlik arkadaşlarına rastlar. İçlerinden biri daha karşılaştıkları an Mathilda'nın aklını almayı başarır. Oldukça yakışıklı olan bu asker, beş parasız, servet avcısı olarak tanınan Peter Thampson'dan başkası değildir.
100 sayfalık bu incecik kitap gayet hoştu. Öğle arasında bile okunup bitirilebilir.
Kitap Bridgerton evreninde geçiyor. Yine Leydi Whistledown ve köşe yazıları vardı ama bu seferki ilgi odakları Bridgerton'lar değil de Leydi Mathilda ve Peter Thampson.
Mathilda gayet güzel, alçak gönüllü bir kız. Bir Lord'un kızı olmasına rağmen kendini yüksek görmüyor. Peter ise servet avcısı olarak yaftalanmasına rağmen hiç öyle biri değil. Evet, niyeti çeyizi iyi durumda olan bir kızla evlenip normal bir hayat kurmak ama gözü bir Lord'un kızını ummak kadar yüksekte olmayacak kadar da gururlu. Ama işin içine aşk karışınca ve gururu buna el vermeyince ortam biraz geriliyor tabi.
Kitap çok kısa olduğu için çok fazla entrika ve git gel yoktu haliyle. Açıkçası yormaması ve sonuca çabuk varması da benim hoşuma gitti. Dili diğer kitaplar gibi oldukça akıcıydı. Ben tavsiye ederim. Çok güzel bir dinlenme kitabı olur.
Kız kardeşlerinin, zamanında uygun bir evlilik yapamamış olduğunu düşünen Leydi Bertram ve Bayan Norris, onun dokuz çocuğundan birinin bakımını üstlenmeye karar verirler. Bu çocuk dokuz yaşındaki sessiz, akıllı ve güzel Fanny Price'tır. Mansfield Park köşkünün sahibi Sir Thomas, eşi Leydi Bertram'ın yeğenini yanına aldırır ve onun, kızlarıyla birlikte iyi bir eğitim görmesi için elinden geleni yapar. Ancak Fanny, Mansfield Park papazının eşi olan Norris teyzesi ve Leydi Bertram'ın ayak işlerini yapmaktan kurtulamaz ve evde diğer kuzenlerinden hep bir adım geride tutulur. En yakın dostu eve geldiği günden itibaren onu koruyup kollayan kuzeni Edmund'dur. Ne var ki çok geçmeden Mansfield Park civarındaki Grant ailesinin evine misafir olan Crawford kardeşlerle olan ilişkileri ve bunu izleyen olaylar silsilesi Fanny'nin gerçek değerini ortaya koyacaktır.
Jane Austen çok severim ama beni çok sıkan bir klasik oldu. Aslında eleştirisel yanları yok değil. O yıllara göre kadın erkek arasındaki eşitsizliğin böylesine farkında olması Jane Austen'ı bir kere daha sevdirdi bana.
Bayan Norris resmen saf kötülük. Kadın hem Fanny'i alsınlar diye Bertram'ların beynini yedi hem de kız gelince kıza beslemeden hallice davrandı durdu. Sürekli "Fanny, sana o kadar değer verilmesini bekleme, arabaya gerek yok yağmurda yürü Fanny, sen bir hiçsin Fanny, her şey senin suçun Fanny" deyip durdu. Kuzenlerinden biri bir şeye üzüldüğünde bile kadın Fanny'i suçluyor. Resmen sinir krizi geçirdim.
Fanny desen o da bambaşka bir alem. Allah belanı versin deseler teşekkür edecek. O derece yumuşak başlı diye anlatılıyor kitapta ama bence bunun adı yumuşak başlılık değil de başka bir şey. Her şeyden utanan, çekinen, konuşmayan bir karakter. Bir şey söylediğinde yüzüne bön bön bakan tipler vardır ya hani.
