Eda Yılmaz
@edaus887
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Vietnam'da Hmong kadınlarıyla tanışmam bana,
“Beklenti eken, hayal kırıklığı biçer,” atasözünü hatırlattı. Arkadaşım Hmonglu büyükanneye hiçbir zaman kocasının işinin onu bol miktarda mutlu etmek olmasını beklemesi öğretilmedi. Ona asla dünyadaki görevinin öncelikle bol miktarda mutlu olmayı beklemek olduğu da öğretilmedi. Bu şekilde beklentileri tatmamış olmak da evliliğin büyüsünü bozacak herhangi bir düşünceye kapılmalarına sebebiyet vermemişti. Evliliğinde ona yüklenen rolü oynuyordu, sosyal görevlerini yerine getiriyordu. Kısacası olması gerektiği gibiydi ve bu da iyiydi.
Size yaşam bahşedilmiş; ne kadar önemsiz olursa olsun, hayatta biraz güzellik yakalamak sizin göreviniz (ve ayrıca insanoğlu olarak en doğal hakkınız). İtalya'ya acı içinde ve sıska bir şekilde geldim. Neyi hak ettiğimi henüz bilmiyordum. Belki de hâlâ tam olarak bilmiyorum. Ama son zamanlarda -zararsız hazzın tadını çıkararak- kendimi çok daha bütün biri haline getirdiğimi biliyorum. Bunun en kolay, en temel insani ifade biçimi, Kilo aldım, demek. Şimdi dört ay öncekinden daha çok varım. Muhtemelen buradan, geldiğim zamankinden belirgin ölçüde daha büyük bir şekilde ayrılacağım. Ve bir insanın genişlemesinin -bir yaşamın büyüme gücünün- bu dünyaya değer katan bir eylem olduğu umuduyla ayrılacağım. O hayat, sadece bu seferliğine, benden başkasına ait olmasa bile.
Dobralığı kalp kırmakla bir zannediyor bence insanlar. Bireysel olarak yaşam formunu sürdürebilen canlılar değiliz. Koloni halinde yaşamalıyız, aile, mahalle, şehir, ülke, vatan millet derken toplumla yaşamak lazım. Yok onun kaşı şöyle benle muhatap olmasın, vay bunun ciğeri şöyle selam vermesin enerjimi bozuyor olayını kabul etmiyorum ben.
