Eda

Kâmran,ben,seni sevmesini,senden ayrıldıktan sonra öğrendim.Hatta yaptığım tecrübelerle,başkalarını sevmekle sanma sakın. Gönlümün içindeki derin,hazin,ümitsiz hayalini sevmekle.
Reklam
Ben,yine de ısrarla senin bahçende büyümek isteyen bir papatya olacağım.Susuz kalsam da büyümek için uğraşacağım.
Sanki bu dünyaya gelirken,Allah’a bu aşk için söz vermişim gibi… Sana,hep geç kalmaktan korkuyorum.’
Seninle artık iki düşman bile değiliz; birbirini hiç ama hiç görmeyecek iki yabancıyız.
Yara sıcakken acımaz,hemşireceğim.Hele bir soğumaya başlasın.Sen bak,seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak…