Selin
@edebikedi
Zaman ve mekan dışı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yeni bitirdiğim bu kitap, kısa denemelerden oluşuyor. Okuyacak olanların, belirli bir seviyeye gelmiş alt yapısı olması şart. Zira ağır diyebileceğim felsefeler içeriyor. Burada çevirmenden kaynaklanan olumsuzluklar da olabilir bilemiyorum ama yer yer daha iyi çevrilebilir miydi diye sorduğum yerler oldu. Yine de böyle bir kitabı çevirmek son derece zor bir iş ve çevirmene teşekkür ediyorum.
Nietzsche bu kitabında, insana ait olan hemen hemen her konudan (sanat, aşk, ikili ilişkiler, toplum, kendini beğenmişlik, savaş, din, bilgi, çalışkanlık, güzellik, şiir, devlet, haz, müzik ve daha yüzlerce konu) bahsediyor, bahsetmekle kalmayıp bu kavramları bize, içlerini kendi sıra dışı düşünceleriye doldurmuş olarak sunuyor ki bu da biz okurlarda müthiş bir tatmin yaratıyor. (En azından benim için öyle oldu.) Onun bakış açılarını görüp hayran oluyor ve ’bir kafa nasıl olur da böyle düşünceler üretebilir?’ diye sormaktan kendinizi alamıyorsunuz.
Kitap, yazarının dediğine göre, Özgür Tinliler için yazılmış. Bu bence de doğru. Özgür tinli veya öyle olma niyetlisi bir insanın, kitaptaki düşünceleri anlama potansiyeli kesinlikle daha fazla. Özgür tinli demek, ön yargılardan arınmış demektir çünkü. Böyle düşünmeyen bir insanın kitapta yazılanlar için ’saçmalık’ deme ihtimali var. Özgür tinli olmayan ancak olmak isteyen biri içinse, bu kitap kesinlikle bir ışık olacaktır.
Felsefeyi, farklı bakış açıları kazanmayı sevenler mutlaka okumalı. Nietzsche’yi anlamak zordur. O yüzden çoğu cümlenin birkaç kez okunması gerekebilir. Beni fazlasıyla tatmin eden bir kitaptı.
Okuyacaklara kolay gelsin :)
İyilik Güzellik, Ece Temelkuran’ın, çeşitli mecralarda daha önceden yayınlanmış köşe yazılarından oluşuyor. Tarzı ve içeriği bakımından bilindik Ece Temelkuran cümleleriyle dolu bu köşe yazıları bize, yeni ve farklı bakış açıları kazandırmıyor ama aslında bildiğimiz ve belki de unutmaya çalıştığımız olayları yazarın kişisel yorumlarıyla aktarıyor. Sosyalizmin temel ekseninde, toplumsal ve toplumu oluşturan bireylere ait kişisel yargıların eleştirisi bir nevi.
Kitabın arka kapağında, kitabın yeni bağlamıyla kültürün, sanatın gerekliliğine ve yaşamsallığına ilişkin eşsiz bir fırsat olduğu belirtilmiş. Ancak tek bir köşe yazısı dışında -ki onda da tam olarak değil- sanattan hemen hemen hiç bahsedilmemiş. Bir kitabı almadan önce arka kapağını mutlaka okuyanlar olarak bizlerin, bu tanımlama yüzünden yanıltıldığımızı düşündüm. Neyse.
Bazı yerleri okurken sıkıldım. Örneğin, yazarın Paris’te hep gittiği bir cafeye yeniden gidip her zaman oturduğu masanın boş olmadığını görüp huzursuz olması, suratsız garsonun bu huzursuzluğu görüp o masada oturan adamı kaldırıp kendisini oturtması, beni pek ilgilendirmiyordu ki yaptığını da zaten onaylamadım.
“Londra’nın sadece insan ırkının rahatını ve huzurunu bozmak için kurulduğunu sanırım hepimiz biliyoruz, tekrar etmenin alemi yok” gibi bir cümle var ki, yazar neden ‘hepimiz’ adına konuşmuş anlayamadım.
Kitapta en beğendiğim, “Sermaye Dostu İsyan” ve “Şahsi Bir Mesele: Ne Yaptı Sana Bu Devlet?” başlıklı yazılar oldu. Özellikle ikincisi, toplumsal olaylara, haksızlıklara azıcık da olsa duyarlı olan herkesi derinden etkiler diye düşünüyorum.
Bu kitabı değerli kılan, popüler kültürün bir parçası olmaması aslında.
Bir kitabı okuyup bitirdikten sonra hissetmekten çok hoşlandığım ‘bir şeyler kazanmış olma’ kavramını duyumsayamadım. Ancak
Başına gelince anlamak, anlamak değildir. O ahmaklıktır, cahilliktir o. Anlamak diye başka bir şeye denir. Aynı bela başına gelmeden önce düşünmek suretiyle yapılan şeye denir anlamak.
