Kübra
@edebisty
Yaşamak debelenir içimde kıvrak ve küheylan
Çocuklarla ilişki içindeyken en güçlü etkileşim ânı, onların dinlenildiği andır.
Sayfa 109
Kübra
Denetim Odaklı Korku Kültürü'nde otorite konuşur, yani nasihat eder; çocuk dinler. Çocuk önemsenip insan yerine konulmadığı için onun kendi düşünce ve duygularını anlatmasına fırsat yaratılmaz. Ve ne yazık ki dinlenilmeyen çocuk dinlemeyi öğrenemez. (s.109)
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sait Faik insanı anlamak için dinlemenin ne kadar önemli olduğunu bir öyküsünde şöyle anlatıyor:
Dinledin mi hiç onu? Hayır onu da dinlemedin, dinlemişsindir ama duymamışsındır, balık ağı örerken ağları tamir ederken okur o, yakından dinlersen bu sesin güzelliğinin farkına varamazsın, bir iniltiden başka bir şey değildir, öyle hafif söyler ki ancak işitilir, onu dinlemek istiyor musun? O deniz kenarındaki kulübesinde şarkı söylerken sen bir sandala bineceksin, şöyle bir on dakika kürek çekeceksin, denizin ortasında duracaksın, işte o zaman balıkçının sesini duyabilirsin, yanındayken duyulmayan bu ses denizin ne tarafına gitsen, evet ne tarafına gitsen duyulur, hem öylesine duyulur ki, uzun uzun dinlemelisin.
Sayfa 108
Kübra
Dinlemenin türleri olduğunu; gelişigüzel ve yüzeysel değil, kendini vererek, duyarak dinlemenin önemli olduğunu şiirsel bir dille anlatmış Sait Faik. (s.108)
Eğitim sistemi ne kadar kötü, öğretim programı ne kadar saçma, okul müdürü ne kadar anlayışsız olursa olsun, öğretmen öğrenciye sevgisini göstermenin bir yolunu bulur.
Sayfa 103
Kübra
Çünkü şimdi-burada, öğrencisiyle göz göze geldiği o muhteşem ânın hâlâ etkisi altındadır. Hiç kimse bu muhteşem ânı onun elinden alamaz. O bir savaşçıdır. Niçin öğretmen olduğunu bilir. Gücünü niyetinin saflığından alır. Öğrenci de bunu ânında anlar. (s.103)
Aslında insan sürekli bir önceki hâliyle, yani kendisiyle yarışma hâlindedir; bir başkasıyla değil.
Sayfa 101
Kübra
Bu sürecin değerini bilen öğretmen öğrenciyi başkasıyla kıyaslamaz, öğrencinin kendisini kendisiyle kıyaslamasına yardımcı olur. (s.101)
Ve bu yüzden de sevgiyi kaldıramazlar.Alıntı
Ayıplama, utandırma, azarlama ve korkutmayla yetiştirilenlerin iç çocuğu kendini değersiz, güvenilmez, sevilmeye layık olmayan, ötekileştiriİmiş biri olarak görür.
Sayfa 57
Kübra
Elinde olmadan herkese, her şeye ve hayata öfkelidir. Bu kişi maskeli, sahte, yapmacık, haset dolu, her şeyi eleştiren biri olarak hayatını sürdürecektir. İç çocuğu utanca boğulmuş kişinin sevgisi koşulludur; duygularını inkâr eder ve saklar. Ya saldırgan ya da pasif davranır. (s.57)