Niyetinin saflığını keşfetmiş öğretmen, mükemmel olmaya çalışmaz. Mükemmel insan yoktur ki mükemmel öğretmen olsun. Öğretmen olan her an, şimdi-burada niyetinin saflığını elinden geldiğince yaşamaya çalışır. Mükemmel öğrenci aramaz, mükemmel öğrenci yetiştirmeye çalışmaz. Hayatında dürüstçe, kendisi olarak var olma cesaretini gösterecek öğrenciler yetiştirmeye çalışır. "Hiç hata yapmadığınız haftalar hiçbir şey öğrenmediğiniz haftalardır," der öğrencilerine. Onun öğrencileri hata yapmaktan korkmazlar; hayatı yaşamamaktan, kendileri olamamaktan, hiç denememekten korkarlar.
Öğretmen insan olarak olgunlaştıkça öğrencileri için "iyi", "doğru" ve "adil" olanı yapmaya niyetlenir. Artık o niyetini keşfetmiş, bir öğretmen olmuştur. Öğretmen olunca "iyi öğrenci", "kötü öğrenci" ayrımı kaybolur; bütün istediği, öğrencileriyle şimdi-burada göz göze gelebilme fırsatıdır. Bu fırsatın içinde bir heyecan ve şevk duygusu yaşar. Zihniyle, kalbiyle, tüm varlığıyla kendini orada var hisseder; işte, der, yaşıyorum ve hayatım anlamlı!