Bu eseri ilk elime aldığımda, hiç bu kadar akıcı ve muazzam olduğunu tahmin etmezdim .. bu eserden sonra kendimi kaybettim, bir türlü kendime gelemiyorum, demeki bu kadar zamanda ben kendimle savaşıyorum da , benim haberim yokmuş. Darma dağınık duygular besliyorum kaç aydır bir fikri olan varmı? Bu eserden sonra hayatımdaki zevk alma duyum biraz azalma oldu desem tam yeridir..Hep aklımı sorguluyorum , hep yanlış hissediyorum sanki kimse benimle aynı düşüncelerde değil gibi geliyor bana .. okuyun sizde bana hak verirsiniz.. ikinci bölümü daha çok beğendim gibi, ama son sahnedelerde birlikte ağlamaları ve “müsaade etmiyorlar iyi olamıyorum” söylemi beni göz yaşlarına Boğdu … yazdığım halde bile tekrar o duyguları yaşadım inanılmazsın Dostoyevski Rus edebiyat.