Uyuyanlar, diyorlar ki bana :
''Sen ve içinde yaşadığın şu dünya sonsuz bir denizin
sonsuz kıyısında bir kum tanesinden
başka bir şey değilsiniz.''
Ben de düşümde şöyle diyorum onlara :
'' Sonsuz olan deniz benim; bütün evren gezindiğim şu kıyıda kum tanesinden başka bir şey değil.''
'...fakat bana öyle geliyor ki insan kendini hüzne bile bile, isteye isteye, seve seve bırakır. İnsan bile bile de kederli görünebilir; onu demek istemiyorum. Üzgün zamanımızda bile gülümseyen, hoşumuza giden, ince ve tatlı bir şeyler duyar gibi oluruz. Acaba bazı ruhlar için hüzün bir zevk, bir gıda değil midir?'